Πάσχα Ελληνικό: γιορτάζουμε την Ανάσταση ημών ή την Θυσία υμών;

Πάσχα Ελληνικό: γιορτάζουμε την Ανάσταση ημών ή την Θυσία υμών;

Εύχομαι σε όλους όσοι δηλώνουν Χριστιανοί να αντιληφθούν κάτι από τα Πάθη του Κυρίου, να πάρουν πάνω τους την ευθύνη των πράξεών τους -αν όχι και κάποιου άλλου- εφόσον διατείνονται ότι Αγαπούν και πιστεύουν στην Ανάσταση. Γιατί,

όσο η θυσία των άλλων είναι μια (δια)δεδομένη -για εμάς- τακτική,

τόσο απομακρυνόμαστε από την αυτο-θυσία.

Αλλά τότε πώς δηλώνουμε πιστοί στον Κύριο που θυσιάστηκε για εμάς με τα χειρότερα βασανιστήρια, όταν οι ίδιοι δεν θέλουμε όχι να αυτοθυσιαστούμε για κάποιον άλλον, αλλά ούτε να θυσιάσουμε μια “σκοτεινή” μας συνήθεια στη θέση μιας άλλης, ικανής να απελευθερώσει ένα δυναμικό θαμμένο από τα σκοτάδια του υποσυνειδήτου μας.

Για όσους η παράδοση αποτελεί ιερό κομμάτι, άξιο συνέχισης ανά τους αιώνες, ας αναλογιστούν πόσα εγκλήματα έχουν γίνει στο πέρασμα της γνωστής τουλάχιστον ιστορίας, που αν θέλαμε να μείνουμε πιστοί σ’ αυτήν τότε θα σφαζόμασταν απλά επειδή θα υπήρχε αυτοδικία, μόνο κάποιοι ευνοημένοι πολίτες (ανάμεσα στους οποίους οι γυναίκες δε θα είχαν θέση) θα είχαν δικαιώματα, η σκλαβιά, ο εξοστρακισμός, τα βασανιστήρια αλλά και ο ατιμώρητος φόνος θα ήταν καθημερινότητα.

Για κάποιον πολύ σκοτεινό και δυσμερμήνευτο λόγο όμως η Ορθοδοξία δεν αντιστέκεται στον συνδυασμό της πιο πνευματικής γιορτής της, αυτήν της Ανάστασης, με το έθιμο του σφαξίματος και σουβλίσματος χιλιάδων αγνών αρνιών ή εριφίων στην πιο τρυφερή τους φάση, αυτή του θηλασμού. Πώς γίνεται να θεωρούμε σκληρά μόνο τα μαρτύρια που έχει κάνει ο άνθρωπος σε (συν)άνθρωπό του στην γνωστή μέχρι τώρα ιστορία και να έχουμε προσδώσει σ’ εαυτούς την ιδιότητα του “πολιτισμένου”, του υπερασπιστή της ελευθερίας & της ισότητας, όταν φαίνεται να είμαστε ακόμα πιο σκληροί σήμερα απέναντι στα ζώα απ’ ό,τι χιλιάδες χρόνια πριν, μιας και όχι μόνο τα έχουμε σκλάβους μας, αλλά τα μεταχειριζόμαστε -όσο αποφασίσουμε ότι θέλουμε να ζουν- με τον χειρότερο τρόπο.

Αρχαία έθιμα, όπως αυτό του αποδιοπομπαίου τράγου (που τουλάχιστον διαλέγονταν 1/ 7ετία) επί Παλαιάς Διαθήκης εποχή, ή της συνήθειας της Αρχαίας Αθήνας να φορτώνει στα καθάρματα, στους μιαρούς, φαύλους, κακούργους ανθρώπους τις συμφορές της πόλης απορρίπτοντάς τους στην θάλασσα, φαίνονται ελαφριά σε σχέση με τις σημερινές παραδόσεις που κάθε ελληνικό σπίτι που σέβεται τις παραδόσεις, γιορτάζει με αρνί στη σούβλα ή τυλιγμένο στα ‘ντερά του, σήμα-κατατεθέν της Ανάστασης Κυρίου! Και μάλιστα, όταν στις αρχαίες παραδόσεις η θυσία κάποιου απαιτούσε ένα ολόκληρο τελετουργικό, πριν-κατά τη διάρκεια-και μετά, σήμερα αυτά αποτελούν γραφικές λεπτομέρειες, μιας και σημασία έχει η γρηγορότερη ανταπόκριση στη ζήτηση.

Αν θέλουμε να πλησιάσουμε την αλήθεια, ας αναρωτηθούμε ποιό είναι το πνεύμα της Μεγάλης Εβδομάδας, ας δοκιμάσουμε να θυσιάσουμε κάτι απ’ αυτά που έχουμε μάθει, ας κάνουμε κάτι για κάποιον άλλον, ας συγχωρήσουμε, ας μείνουμε για λίγο στην στέρηση, στον πόνο, στην απώλεια και ας αναρωτηθούμε αν η θυσία χιλιάδων αθώων πλασμάτων μπορεί να στέκεται στο ίδιο και αυτό πλαίσιο μ’ αυτό της αυτοθυσίας.