Άρθρα

Γιατί να γίνεις vegan χθες!

Κάποιες κρυμμένες αλήθειες για το ζωικό γάλα και τα παράγωγά του

Όσο λευκό είναι το γάλα και τα παράγωγά του τόσο μαύρη είναι η αλήθεια που κρύβεται πίσω από αυτό

Τα γαλακτοκομικά προϊόντα αποτελούν αναμφισβήτητα έναν βασικό πυλώνα της σύγχρονης “υγιεινής” διατροφής, αφού τούς έχουν αποδοθεί πολλά θρεπτικά στοιχεία με κύριο το ασβέστιο, τις πρωτεΐνες καζεΐνη κατά 87% και ορό γάλακτος κατά 13% (αναλογία 8g πρωτεΐνης/ φλιτζάνι γάλα 240ml), αλλά και κάποιες βιταμίνες B (Β1, Β2, Β12) καθώς και μικρή ποσότητα σε A, Β3, Β5, Β6, C, D, E, K & φολικό οξύ (όπου και πάλι οι Α, D, E, K εκλείπουν εντελώς από τα άπαχα γαλακτοκομικά).

Ο σύγχρονος, υγιεινός, δυτικός τρόπος διατροφής. Viral της PETA στο twitter

Σήμερα ένα καλό μέτρο πρόσληψης πρωτεϊνών θεωρείται 30-90g/ ημέρα, πολλαπλασιάζοντας το βάρος μας (σε kg) x 0,6 ή 0,8 για να ξέρουμε ποιά είναι η σωστή πρόσληψη πρωτεΐνης για μας, ανάλογα πάντα & με τον τρόπο ζωής. Όμως, η σημερινή κατανάλωση πρωτεΐνης απέχει από τους παραπάνω αριθμούς αφού έμφαση δίνεται στην μείωση ή διατήρηση του χαμηλού σωματικού βάρους (καθώς η παχυσαρκία έχει διπλασιαστεί από το 15% στο 30% μόνο σε 25 χρόνια στις ΗΠΑ), ισχυροποιώντας τις τροφές που δίνουν αίσθημα κορεσμού χωρίς να παχαίνουν, στις οποίες συγκαταλέγονται οι πρωτεϊνούχες τροφές. Έτσι ένας σημερινός ενήλικας τρώει περίπου 70-100g πρωτεϊνών/μέρα, με κυριότερη πηγή τις ζωικής προέλευσης πρωτεΐνες, ενώ όσοι αθλούνται ή θέλουν να μειώσουν το βάρος τους μπορούν να φτάσουν στα 300g κατανάλωσης ζωικής πρωτεΐνης/μέρα.

Ωστόσο, ισχύει ακριβώς το αντίθετο σε σχέση με την καύση των θερμίδων: οι φυτικές πρωτεΐνες είναι αυτές που μπορούν να μετατραπούν σε καύσιμη ύλη μέσω της θερμογένεσης όταν λαμβάνονται στην πλήρη τους μορφή (βρασμένες ή ψημένες) και όχι επεξεργασμένες με κεκορεσμένα λίπη, ενώ αντίθετα οι ζωικές πρωτεΐνες μετατρέπονται σε αποθήκες λίπους εκτός και αν η δίαιτα μειώνει την πρόσληψη θερμίδων δραματικά. Γεγονός είναι πάντως ότι οι χορτοφάγοι που δεν καταναλώνουν junk food, καίνε περισσότερες θερμίδες (30% πάνω) για συνολικό βάρος  20% λιγότερο από τους κρεατοφάγους, κάτι που οφείλεται και στον τρόπο που μεταβολίζεται η ζωική πρωτεΐνη, που κάνει τον οργανισμό βαρύ και ληθαργικό, διπλασιάζοντας τις δυσάρεστες συνέπειες στον οργανισμό.

Παρόλα αυτά υπάρχει μια πρωτεϊνική εμμονή στην σημερινή κοινωνία με τα γαλακτοκομικά να κατέχουν την πρώτη θέση και να διατίθενται σε τεράστια ποικιλία, συνοδεύοντας σχεδόν όλα τα πιάτα της δυτικής κουζίνας και μεταμορφώνοντας γευστικά όλα τα φαγώσιμα σε τυρένια, βουτυρένια και κρεμώδη. Το αποτέλεσμα φυσικά είναι ότι όλοι οι δυτικοαναθρεμμένοι έχουν μεγάλη εξάρτηση από αυτήν την τροφή καθώς η κατανάλωση γαλακτοκομικών προπαγανδίζεται από τις αρχές του προηγούμενου αιώνα στις ΗΠΑ και έτσι 5 γενιές τώρα τα γαλακτοκομικά δεν λείπουν σχεδόν από κανένα σπίτι, όποιας ηλικίας και αν είναι οι ένοικοί του.

Καταρχήν, αν εξετάσουμε την περιεκτικότητα ασβεστίου στα γαλακτοκομικά προϊόντα, θα διαπιστώσουμε ότι βρίσκονται πίσω συγκριτικά με πολλές φυτικές τροφές, όπως τα ξερά σύκα, το κέιλ, τα αμύγδαλα ή ο αμάρανθος. Επίσης, σε σχέση με την συγκέντρωση βιταμινών Β και πάλι τα γαλακτοκομικά δεν συγκαταλέγονται στις τροφές υψηλής συγκέντρωσης αυτών, εκτός ίσως από την Β12, που όμως ακόμα και αυτή εκλείπει από πολλά γαλακτοκομικά, αφού από το σύνολο των 1,4 δις αγελάδων σε παγκόσμιο επίπεδο για παραγωγή γάλατος και κρέατος, λίγες είναι αυτές που βόσκουν ακόμα σε λιβάδια.

Αγελάδες-δούλες σε high tech εργοστάσια

Αγελάδες για παραγωγή γάλακτος σε high tech εργοστάσιο στις ΗΠΑ ανήμπορες να κουνηθούν, στερημένες από οτιδήποτε φυσικό

Εκτός όμως από το παραπάνω προβάδισμα των φυτικών προϊόντων έναντι των γαλακτοκομικών όσον αφορά στα “καλά” των τελευταίων, χρειάζεται να επανεξετάσουμε την αναγκαιότητα των καλών συστατικών και του μέτρου κατανάλωσης αυτών, καθώς το πανίσχυρο lobby της γαλακτοβιομηχανίας προπαγανδίζει τόσες γενιές τώρα ότι το γάλα και τα προϊόντα του είναι πανάκεια για την αποκατάσταση ή συντήρηση της καλής υγείας.

Αν όντως το ασβέστιο είναι τόσο απαραίτητο όσο λένε γιατί προστατεύει από την οστεοπόρωση, οι καταναλωτές γαλακτομικών δεν θα ‘πρεπε κατ’ αρχήν να πάσχουν από παθήσεις των οστών. Κάτι που δεν ισχύει και έχει διαπιστωθεί η σύνδεση υπερκατανάλωσης γαλακτοκομικών με επιπλέον μεταβολικό οξύ με μελέτες από το 1920 ενώ διαπιστώνεται στατιστικά ότι οι χώρες με περισσότερη κατανάλωση γαλακτοκομικών έχουν & τα περισσότερα κατάγματα και φυσικά είναι όλες αναπτυγμένες χώρες (π.χ. ΗΠΑ, N.Ζηλανδία, Σουηδία, Μ.Βρετανία, Φινλανδία). Ακριβώς το αντίθετο συμβαίνει στους βίγκανς, ή στους λαούς εκείνους που η κατανάλωση ζωικής πρωτεΐνης είναι μικρή συγκριτικά με την φυτική (π.χ. Κίνα, Ιαπωνία προ παγκοσμιοποίησης). Για του λόγου το αληθές, στην Ιαπωνία μόλις το 1931 σφάχτηκε για πρώτη φορά αγελάδα στην πόλη Gyokusen-ji για την ικανοποίηση των απαιτήσεων των Δυτικών απεσταλμένων και για την οποία ανεγέρθηκε και μνημείο.

Μνημείο για την σφαγή της πρώτης αγελάδας σε Ιαπωνικό έδαφος εν έτει 1931

Η υπερκατανάλωση ζωικών πρωτεϊνών κάνει το αίμα όξινο κάτι που κινητοποιεί τον οργανισμό να το ουδετεροποιήσει, χρησιμοποιώντας ασβέστιο, το οποίο είτε διαρρέει στο σύστημα όταν υπάρχει υπερκατανάλωση είτε το αναζητά στις αποθήκες του ασβεστίου, τα οστά και τα δόντια. Η οστεοπόρωση, η αρθρίτιδα και η τερηδόνα εμφανίζονται όταν οι ζωικές πρωτεΐνες είναι περισσότερες από αυτές που μπορεί να απορροφήσει ο οργανισμός.

Εκτός αυτού, η κατανάλωση γαλακτοκομικών μπορεί να οδηγήσει σε πολλές ασθένειες, τις λεγόμενες “ασθένειες της ευμάρειας”, καθόλου αμελητέες, αρκεί να ρίξουμε φως σε όλες τις μελέτες που έχουν συνταχθεί εδώ και έναν αιώνα στο γάλα και στα παράγωγά του.

Συγκεκριμένα, στα βρέφη και στα μικρά παιδιά μπορεί να εμφανιστεί ως εντερικός κολικός, ενόχληση, αιμορραγία, αναιμία, αλλεργίες, άσθμα, έναρξη της αθηροσκλήρωσης, παιδικός διαβήτης (τύπου 1), ο δείκτης ΙGF-Ι, η πιο ισχυρή αυξητική ορμόνη του ανθρώπινου σώματος ανεβαίνει όταν καταναλώνουμε ασβέστιο και ζωικές πρωτεΐνες, οπότε συνεπάγεται και αύξηση των καρκινικών κυττάρων και τότε ο μεταβολίτης 1,25 D κατεβαίνει (βλ. παρακάτω), σαλμονέλα (ειδικά στο μη βρασμένο), μόλυνση από τα νεκρά λευκά κύτταρα (πύον) που ενυπάρχουν στο γάλα (1lt είναι αποδεκτό να περιέχει έως και 750.000.000 τέτοια κύτταρα), πρόσληψη όλων των χημικών ουσιών (φαρμάκων, εντομοκτόνων, ορμονών αλλά και διοξινών από την περιβαλλοντική μόλυνση) που έχουν προσλάβει οι αγελάδες των μεγάλων βιομηχανιών έως και 95% & μόνο απ’ το νερό και την τροφή που παίρνουν. Σκεφτείτε ότι μόλις μισό αιώνα πριν μία αγελάδα παρήγαγε 4000kg γάλα/ έτος, ενώ σήμερα αυτό το νούμερο έχει αυξηθεί κατά 2500%, από όλα τα φάρμακα που τής χορηγούνται!

Στους ενήλικες πάλι, παρατηρείται αύξηση των όγκων (ειδικά σήμερα με τόσα φάρμακα που χορηγούνται στα ζώα άμεσα ή έμμεσα), παχυσαρκία, καρδιακές παθήσεις από την ψηλή χοληστερίνη (ακόμα περισσότερο σε υψηλά πρωτεϊνούχες και χαμηλές σε καλά λιπαρά δίαιτες) αρθρίτιδα, αλλεργίες (π.χ. ρινίτιδα), πέτρες στα νεφρά. Επίσης, καθόλου ασήμαντο να γνωρίζουμε ότι επιβαρύνουμε το ανοσοποιητικό μας σύστημα καθώς α) η ζωική πρωτεΐνη που δημιουργεί ένα όξινο περιβάλλον στο σώμα εμποδίζει τα νεφρά να μετατρέψουν την βιταμίνη D σε δραστική D (μεταβολίτης 1,25 D) με ανοσορυθμιστική λειτουργία και β) το ασβέστιο δεν μπορεί να απορροφηθεί από τα οστά και τα δόντια όταν είναι περισσότερο από το αναγκαίο γιατί πρέπει να εξισορροπήσει το όξινο περιβάλλον και έτσι εκτός από προβλήματα με τα οστά και τα δόντια έχουμε προβλήματα και με τις αρτηρίες (αθηροσκλήρωση).  Το γάλα και τα προϊόντα του είναι επίσης υπεύθυνα σε μεγάλο βαθμό για τα αυτοάνοσα νοσήματα, π.χ. για την σκλήρυνση κατά πλάκας με την απορρύθμιση του νευρικού μας συστήματος σε όσες χώρες η πρόσληψη της βιταμίνης D από την ήλιο είναι χαμηλή σε συνδυασμό με την διατροφή την πλούσια σε γαλακτοκομικά και κεκορεσμένα λίπη και φυσικά και του ανοσοποιητικού συστήματος, όπως συμβαίνει με τον διαβήτη τύπου 1, την ρευματοειδή αρθρίτιδα, τον λύκο, τη νόσο του Crohn, τη νόσο του Grave, την σκληροδερμία και τόσες άλλες νόσους που ξεπηδούν τα τελευταία χρόνια στον δυτικό κόσμο.

Επίσης προβλήματα συναντούμε και στο ενδοκρινικό μας σύστημα καθώς οι ορμόνες μας επηρεάζονται σε μεγάλο βαθμό και από τη διατροφή μας, όπως οι ορμόνες του θύμου αδένα που παράγουν τα Τ-κύτταρα, τους προστάτες του οργανισμού μας από τα αντιγόνα, τα ξένα κύτταρα εισβολείς, όπως οι ιοί. Το ζωικό γάλα όμως περιέχει πρωτεΐνες που δεν διασπώνται εντελώς και το σύστημα επιτίθεται ενεργοποιώντας τη διαδικασία πολέμου, με αποτέλεσμα να καταστρέφει και δικά του κύτταρα. Και οι ορμόνες αναπαραγωγής επηρεάζονται στις γυναίκες κρεατοφάγους, καθώς είναι και ψηλότερες και με μεγάλο εύρος ζωής, με την έμμηνο ρύση να ξεκινά νωρίς και την εμμηνόπαυση να έρχεται αργά και με ακραία συμπτώματα που χρήζουν αγωγής και με αρκετά μεγαλύτερη πιθανότητα ανάπτυξης καρκίνου του μαστού. Πιθανή είναι επίσης η μόλυνση από ρετροϊούς (π.χ. απ’ τον ιό λευχαιμίας των βοοειδών BLV, αντίστοιχο με τoν ρετροϊό HTLV 1 που προκαλεί λευχαιμία ή λέμφωμα στους ανθρώπους). Ας μην ξεχνάμε ότι τα περισσότερα ζώα έχουν κακοποιηθεί σε μικρότερο ή μεγαλύτερο βαθμό και στρεσάρονται πολύ ακόμα και όταν δεν υπάρχει ορατός σωματικός πόνος, αλλά “μόνο” ψυχολογικός, όπως η άμεση και βίαιη απομάκρυνση του νεογέννητου μοσχαριού από την μαμά του. Αυτό το στρες είναι “απλά” κορτιζόλη, την οποία απορροφούμε -σα να μην έφτανε η δική μας- με το ζωϊκό γάλα.

Λίγοι έχουν αντιληφθεί τις άσχημες συνέπειες του γάλακτος (και των προϊόντων αυτού) στην υγεία (πλην της φάσης θηλασμού) καθώς το μήνυμα που περνάει από τα ΜΜΕ, τους διατροφολόγους, τα σχολεία είναι ακριβώς το αντίθετο εδώ και δεκαετίες. Πλέον όμως πολλοί κόβουν τα ζωικά αυτά προϊόντα για λόγους υπεράσπισης των δικαιωμάτων των ζώων -γινόμενοι vegans- και όχι ευθύς εξαρχής αμφισβητώντας το status quo της αξίας της τροφής αυτής. Οι βιγκανιστές λοιπόν είναι αυτοί που ωθούν την κοινωνία να επανεξετάσει οποιαδήποτε τροφή ζωικής προέλευσης με κυριότερο μέλημα την διακοπή βασανισμού των ζώων και στέρησης της ελευθερίας των, καθώς λίγοι μπαίνουν στον κόπο να σκεφτούν τί απογίνεται η αγελάδα εκείνη που έχει στραγγιστεί μια ζωή, ανήμπορη να κουνηθεί με άπειρες αρρώστιες να έχουν περάσει από πάνω της και με άλλα τόσα φάρμακα να την κρατούν στα πόδια της μέχρι να αποκάμει εντελώς. Και ο φαύλος κύκλος συνεχίζεται όταν το κρέας αυτής της χιλιοβασανισμένης και βιοχημικά αλλαγμένης αγελάδας θα γίνει τροφή για άλλα ζώα. Χάρη στις εκστρατείες των βιγκανιστών και στο διαδίκτυο με την άμεση αναμετάδοση των πληροφοριών, ο κόσμος μαθαίνει τί γίνεται και ευαισθητοποιείται πολύ γρηγορότερα απ’ ότι παλιότερα στρεφόμενος στην απόλυτα χορτοφαγική διατροφή.

Ο Θεός Κρίσνα στο δάσος με τις Θείες Αγελάδες του

Παραδοσιακά ακόμα και στο κόσμο της yoga έχει επικρατήσει η αντίληψη ότι το γάλα και τα παράγωγά του είναι σαττβική τροφή, υψηλή σε ενέργεια και καθαρή, καθώς ο Krishna ήταν cowboy και αν ο Θεός είναι γελαδάρης, τότε και οι πιστοί του θα τρέφονται με τα αγνά προϊόντα της Θείας-αγελάδας. Το ίδιο επικρατεί και για τους Βουδιστές μοναχούς, που το γάλα θεωρείται από τον Βούδα φάρμακο παρά τροφή. Όσο δεν υπήρχαν άλλες επιλογές βασικής τροφής και όσο η παραγωγή του γάλακτος παρέμενε σε οικογενειακή ή μικρή κλίμακα, η αγελάδα ήταν μέλος της οικογένειας, τής άξιζε σεβασμός γιατί οι άνθρωποι μοιράζονταν το απομένον γάλα της αφού θήλαζε το μοσχαράκι της. Σημαντικό είναι επίσης σύμφωνα με τη γιόγκα και την αγιουρβέδα, το γάλα να καταναλώνεται πάντα φρέσκο (σαττβικό είναι το γάλα ημέρας, αλλιώς γίνεται ταμασικό, δηλ. στατικό, βρώμικο, τοξικό). Συνεπώς, έτσι οι επιβλαβείς συνέπειες των γαλακτοκομικών στην υγεία ήταν λιγότερες απ’ ότι τα οφέλη αφού το γάλα μπορεί να ήταν η κύρια τροφή σε μεγάλες ομάδες πληθυσμού. Σήμερα, όμως πολλοί ακόλουθοι της yoga είναι vegans καθώς τίποτα δεν μπορεί να διασφαλίσει την καθαρότητα αυτής της τροφής όταν ειδικά υπάρχουν πολλά υποκατάστατα με πολύ λιγότερες ή καμία ύποπτη επίπτωση στην υγεία. Εκτός αυτού, όσοι ασκούνται στην γιόγκα και τον διαλογισμό δεν χρειάζονται πολλές πρωτεΐνες που αυξάνουν το όξινο περιβάλλον στον οργανισμό καθώς η καθημερινή άσκηση σ’ αυτά θέλει έναν οργανισμό περισσότερο αλκαλικό παρά όξινο.  

ενδεικτικά σκουλαρίκια μύτης για εμπόδιση θηλασμού σε νεογνά θηλαστικά γαλακτοβιομηχανίας

Στην αντίπερα όχθη, ένας κατ’ εξοχήν κρεατοφάγος, με ελάχιστες φυτικές ίνες στην διατροφή του, στην προσπάθειά του ν’ αλλάξει σε κατά βάση χορτοφάγος (vegetarian) υφίσταται μικρότερη στέρηση συγκριτικά με αυτή στην περίπτωση της απόλυτης χορτοφαγίας (veganism). Και αυτό γιατί το γάλα και τα προϊόντα του εκτός του ότι “ντύνουν” σχεδόν όλα τα πιάτα ενός δυτικοαναθρεμμένου, τού δίνουν και μια αίσθηση ευφορίας που προκύπτει και από την γεύση αλλά και από την καζεΐνη, την κύρια πρωτεΐνη που υπάρχει στο γάλα, η οποία κατά τ’ άλλα χρησιμοποιείται για να κατασκευαστεί η κόλλα. Η καζεΐνη κολλάει στο γαστρεντερικό σύστημα ή πετρώνει γιατί το ανθρώπινο στομάχι μετά την νεαρή παιδική ηλικία -όσο ένα βρέφος θηλάζει δηλ.- δεν έχει τα απαραίτητα ένζυμα που μπορούν να την διασπάσουν. Επίσης δημιουργεί στερητικό σύνδρομο, αφού ως κόλλα λειτουργεί και στο ψυχολογικό επίπεδο. Εκτός όμως από την ψυχολογική εξάρτηση που δημιουργεί η ζωική αυτή πρωτεΐνη έχει αποδειχθεί ότι ενισχύει την καρκινογένεση όταν το ποσοστό πρόσληψής της είναι 20% της συνολικής θερμιδικής αξίας τροφής (ένα ποσοστό που θεωρείται ίσως και χαμηλό για έναν αθλητή, ή για κάποιον που θέλει να αυξήσει τον μεταβολισμό του και να χάσει βάρος, αφού προωθείται και το 30% χωρίς να αναφέρονται οι αντενδείξεις).

Πέραν όμως της καζεΐνης, το γάλα περιέχει και λακτόζη, την γλυκαντική ύλη, στην οποία έχει δυσανεξία το μεγαλύτερο ποσοστό των ανθρώπων και για την οποία έχει αρχίσει να ενημερώνεται ο κόσμος, αφού τα νέα έχουν διαρρεύσει.

Με βάση τα παραπάνω, που μπορούμε να ερευνήσουμε και μόνοι μας και να τα διασταυρώσουμε, ας ξανασκεφτούμε:

πόσο φυσικό μάς φαίνεται να είμαστε σε φάση θηλασμού από ηλικία 0 έως 100 με το γάλα ενός άλλου θηλαστικού, όταν αυτό προορίζεται μόνο για το ιδίου είδους θηλαστικό βρέφος και για ένα πολύ μικρό χρονικό διάστημα μέχρις ότου το νεαρό θηλαστικό να μπορεί να φάει το είδος της τροφής που είναι κατάλληλο για το είδος του. Το ανθρώπινο μητρικό γάλα έχει την μικρότερη ποσοστιαία πρωτεΐνη (0,9%) έναντι όλων των θηλαστικών -όταν το αγελαδινό έχει 3,4%- αλλά τα περισσότερα απαραίτητα λιπαρά οξέα (ω-3, ω-6) έναντι όλων των άλλων. Αυτό καταδεικνύει την προτεραιότητα κτισίματος του αναπτυσσόμενου ανθρώπινου εγκεφάλου έναντι ενός μεγάλου μυοσκελετικού συστήματος.

Μένει στην αντίληψη του καθενός μας να αποφασίσει, αν η “αξεπέραστη συνήθεια” των τελευταίων ετών της ιστορίας ειδικά της Καυκάσιας φυλής, είναι τόσο δυνατή που να τής επιτρέπουμε να μάς στερεί την υγεία μας και από τα ζώα την ζωή τους, καθώς δεν υπάρχει τίποτα χαρούμενο και υγιές σε καμία βιομηχανία εκμετάλλευσης ζώων, στις οποίες συγκαταλέγεται και η γαλακτοβιομηχανία.

βιομηχανοποιημένο άρμεγμα

Ταυτόχρονα με την στροφή στον βιγκανισμό ωφελείται το περιβάλλον καθώς χρησιμοποιούνται λιγότερες πηγές ενέργειας (νερό, γη για παραγωγή ζωοτροφών), λιγότερη μόλυνση κυρίως από τις εκπομπές ρύπων, μιας και το 1/7 των συνολικών αερίων που ευθύνονται για το φαινόμενο του θερμοκηπίου εκπέμπεται από τα ζώα που προορίζονται για κρέας και γάλα.

το αγελαδινό γάλα είναι θρεπτικό μόνο έτσι

Μένει στο χέρι σου να αποφασίσεις για την υγεία σου και να επηρεάσεις με την επιλογή σου και την υγεία των ανθρώπων που αγαπάς δοκιμάζοντας αυτό που υποστηρίζεται από τόσους επιστήμονες έναν αιώνα τώρα αλλά δεν βγαίνει ποτέ στο φως της δημοσιότητας με μεγάλους τίτλους:

το ζωικό γάλα είναι ακατάλληλο για όλους

πλην των νεογνών των θηλαστικών μαμάδων τους!

Με βάση τις τελευταίες εξελίξεις σε παγκόσμιο επίπεδο από τον κορονοϊό που ακόμα δεν έχει επαληθευτεί αν είναι εργαστηριακός ή αν είναι μόλυνση τους ανθρώπινου είδους από ιό άγριων ζώων, αλλά όλη ανθρωπότητα αντιλήφθηκε πόση εξουσία έχουν οι ασκούντες αυτήν στις “δημοκρατικές” μας κοινωνίες, σκέψου, πόσο βολικό τούς είναι να σε κάνουν “φυτό”, να υπακούς, να μην έχεις ανησυχίες, να φοβάσαι για την υγεία σου με τόσους “θανατηφόρους ιούς”, να έχεις μετέωρο και ασθενές ανοσοποιητικό από τα εμβόλια που θέλουν να επιβάλλουν σε όλη την ανθρωπότητα, να μην εμπιστεύεσαι ούτε να ακούς το σώμα σου που μερικές φορές δεν ψιθυρίζει, αλλά φωνάζει  κόντρα σ’ αυτά που διαβάζεις με μεγάλα γράμματα ή ακούς να φωνάζουν να ΜΜΕ των συμφερόντων των πολύ λίγων. Ευτυχώς, δεν είναι λίγοι αυτοί που άρχισαν να υποψιάζονται ότι η δημόσια υγεία είναι ένα μεγάλο παιχνίδι των lobby της βιομηχανίας φαρμάκων, υπουργείων γεωργίας και κτηνοτροφίας και ισχυρών συνδικάτων που με τις πιέσεις τους για περισσότερη εξουσία και κέρδη βγάζουν ειδήσεις κατά το δοκούν. Και έτσι,

πίστευε και μη,

ερεύνα & δοκίμαζε!

και μετά δες…μπορεί να υπάρχει μεγάλη απόκλιση αυτού που συμβαίνει από αυτό που κρατάς τόσα χρόνια χωρίς επεξεργασία, χωρίς έρευνα, χωρίς επιβεβαίωση, χωρίς διάκριση, χωρίς συνείδηση!

 

Πηγές:

© Κυριακή Κυριακίδου, Απρίλιος 2020

Όταν η κανονικότητα σπανίζει

Practising how not to forget what one is in turbulent times

Υπάρχουν στιγμές ή περίοδοι που η κανονικότητα -εκείνη η ρουτίνα που τόσο βαριόμαστε λόγω επανάληψης- σπανίζει. Και τότε, το πιο εύκολο είναι να ξεχαστούμε, να παρασυρθούμε από το τσουνάμι, να αναμειχθούμε μεσ’ στη λάσπη και χωρίς να μπορούμε να διακρίνουμε κάτι, να “σωθούμε” μόνο εκ θαύματος. Για να έχουμε άλλη μια ευκαιρία.
Ή να πιαστούμε από κάπου σταθερά κι ν’ αφεθούμε εκεί που θα μάς βγάλει, με οδηγό κάποιον άλλο ή κάτι άλλο, αλλά όχι το νου που ξέρουμε και τόσο εμπιστευόμαστε. Αυτό απαιτεί πίστη και εμπιστοσύνη στο απλό. Αν τα έχουμε, τότε μπορούμε να ρέουμε και σε χαλεπούς καιρούς και να κερδίζουμε τη ζωή με αξία. Γιατί μόνο τότε δε θα ξεχνιόμαστε & δε θα αποκοπτόμαστε απ’ την ροή, με ό,τι και αν αυτή φέρει.

Πάσχα Ελληνικό: γιορτάζουμε την Ανάσταση ημών ή την Θυσία υμών;

Εύχομαι σε όλους όσοι δηλώνουν Χριστιανοί να αντιληφθούν κάτι από τα Πάθη του Κυρίου, να πάρουν πάνω τους την ευθύνη των πράξεών τους -αν όχι και κάποιου άλλου- εφόσον διατείνονται ότι Αγαπούν και πιστεύουν στην Ανάσταση. Γιατί,

όσο η θυσία των άλλων είναι μια (δια)δεδομένη -για εμάς- τακτική,

τόσο απομακρυνόμαστε από την αυτο-θυσία.

Αλλά τότε πώς δηλώνουμε πιστοί στον Κύριο που θυσιάστηκε για εμάς με τα χειρότερα βασανιστήρια, όταν οι ίδιοι δεν θέλουμε όχι να αυτοθυσιαστούμε για κάποιον άλλον, αλλά ούτε να θυσιάσουμε μια “σκοτεινή” μας συνήθεια στη θέση μιας άλλης, ικανής να απελευθερώσει ένα δυναμικό θαμμένο από τα σκοτάδια του υποσυνειδήτου μας.

Για όσους η παράδοση αποτελεί ιερό κομμάτι, άξιο συνέχισης ανά τους αιώνες, ας αναλογιστούν πόσα εγκλήματα έχουν γίνει στο πέρασμα της γνωστής τουλάχιστον ιστορίας, που αν θέλαμε να μείνουμε πιστοί σ’ αυτήν τότε θα σφαζόμασταν απλά επειδή θα υπήρχε αυτοδικία, μόνο κάποιοι ευνοημένοι πολίτες (ανάμεσα στους οποίους οι γυναίκες δε θα είχαν θέση) θα είχαν δικαιώματα, η σκλαβιά, ο εξοστρακισμός, τα βασανιστήρια αλλά και ο ατιμώρητος φόνος θα ήταν καθημερινότητα.

Για κάποιον πολύ σκοτεινό και δυσμερμήνευτο λόγο όμως η Ορθοδοξία δεν αντιστέκεται στον συνδυασμό της πιο πνευματικής γιορτής της, αυτήν της Ανάστασης, με το έθιμο του σφαξίματος και σουβλίσματος χιλιάδων αγνών αρνιών ή εριφίων στην πιο τρυφερή τους φάση, αυτή του θηλασμού. Πώς γίνεται να θεωρούμε σκληρά μόνο τα μαρτύρια που έχει κάνει ο άνθρωπος σε (συν)άνθρωπό του στην γνωστή μέχρι τώρα ιστορία και να έχουμε προσδώσει σ’ εαυτούς την ιδιότητα του “πολιτισμένου”, του υπερασπιστή της ελευθερίας & της ισότητας, όταν φαίνεται να είμαστε ακόμα πιο σκληροί σήμερα απέναντι στα ζώα απ’ ό,τι χιλιάδες χρόνια πριν, μιας και όχι μόνο τα έχουμε σκλάβους μας, αλλά τα μεταχειριζόμαστε -όσο αποφασίσουμε ότι θέλουμε να ζουν- με τον χειρότερο τρόπο.

Αρχαία έθιμα, όπως αυτό του αποδιοπομπαίου τράγου (που τουλάχιστον διαλέγονταν 1/ 7ετία) επί Παλαιάς Διαθήκης εποχή, ή της συνήθειας της Αρχαίας Αθήνας να φορτώνει στα καθάρματα, στους μιαρούς, φαύλους, κακούργους ανθρώπους τις συμφορές της πόλης απορρίπτοντάς τους στην θάλασσα, φαίνονται ελαφριά σε σχέση με τις σημερινές παραδόσεις που κάθε ελληνικό σπίτι που σέβεται τις παραδόσεις, γιορτάζει με αρνί στη σούβλα ή τυλιγμένο στα ‘ντερά του, σήμα-κατατεθέν της Ανάστασης Κυρίου! Και μάλιστα, όταν στις αρχαίες παραδόσεις η θυσία κάποιου απαιτούσε ένα ολόκληρο τελετουργικό, πριν-κατά τη διάρκεια-και μετά, σήμερα αυτά αποτελούν γραφικές λεπτομέρειες, μιας και σημασία έχει η γρηγορότερη ανταπόκριση στη ζήτηση.

Αν θέλουμε να πλησιάσουμε την αλήθεια, ας αναρωτηθούμε ποιό είναι το πνεύμα της Μεγάλης Εβδομάδας, ας δοκιμάσουμε να θυσιάσουμε κάτι απ’ αυτά που έχουμε μάθει, ας κάνουμε κάτι για κάποιον άλλον, ας συγχωρήσουμε, ας μείνουμε για λίγο στην στέρηση, στον πόνο, στην απώλεια και ας αναρωτηθούμε αν η θυσία χιλιάδων αθώων πλασμάτων μπορεί να στέκεται στο ίδιο και αυτό πλαίσιο μ’ αυτό της αυτοθυσίας.

Τί με σταματά (στη yoga και έξω από αυτήν);

Κινούμαι – στην vinyasa αλλά και στην πιο στατική hatha yoga – και εξερευνώ τη στάση μου σε διάφορες θέσεις-asana, και κατευθύνσεις. Μπορώ να καταλάβω πολλά από τη δύναμη, σταθερότητα, ευκολία που έχω ή όχι σε κάθε θέση. Και ο λόγος που μ’ ενδιαφέρει να το δω είναι γιατί το σώμα μου, μού λέει τί κατέχω και τί είναι ξένο (για τώρα ή για πάντα) για μένα.

Και καταλαβαίνω, ίσως, ότι αυτό που μπορώ να εκτελέσω ως απλή άσκηση στο στρωματάκι, μπορώ να το εκτελέσω και έξω από αυτό, αλλά και το αντίθετο: “γιατί μπορώ να σηκώσω τόσο ψηλά το χέρι μου ή το πόδι μου, όταν κάποιοι άλλοι δεν μπορούν;” ή “πώς και δεν μπορώ να κάμψω την πλάτη μου τόσο εύκολα όταν άλλοι ανεβαίνουν σε μια καθόλα βασιλική κόμπρα;”

Συνήθως αναρωτιέμαι όχι τόσο για την ευκολία μου – τη θεωρώ μάλλον δεδομένη για μένα και για όλους τους άλλους επίσης – όσο για την δυσκολία μου: “τί είν’ αυτό που μ’ εμποδίζει;”

Η απάντηση δεν είναι απλή, ούτε μονολεκτική αλλά ούτε και θα ειδωθεί/δοθεί ποτέ στην ολότητά της από εξωτερικούς ειδήμονες.

Η απάντηση είναι πάντα μπροστά μου και θα μού ξετυλιχτεί, αν ή όταν η στάση μου σταματήσει να είναι μια απλή εκτέλεση έξωθεν εντολών ή προτροπών και γίνει εξερεύνηση αυτού που ακούω ή βλέπω. Γιατί θέλω να το δοκιμάσω, όσο άγνωστο και αν είναι. Γιατί αισθάνομαι ότι αυτή η εκτέλεση με πλησιάζει κάπως και ίσως μπορεί να αφήσει το αποτύπωμά της με έναν τρόπο που να λύνει και να αφαιρεί ή να δένει και να προσθέτει κάτι. Γιατί μπορεί να αφήνει, ή να μην αφήνει αυτό το “κάτι” τώρα, αλλά δοκιμάζω και δίνω χρόνο.

Και όσο αναπτύσσω την υπομονή μέσα στον χρόνο, καθώς αφήνω να αναπτυχθεί αυτό το κάτι στον δικό του χρόνο, άλλο τόσο αναπτύσσω ταυτόχρονα και την  α π ό σ τ α σ η  από αυτό το κάτι που μπορεί να προσδοκώ. Αναπτύσσω απόσταση  χ ω ρ ο χ ρ ο ν ι κ ά  και δίνω την δυνατότητα στον εαυτό μου να είμαι και να μένω έτσι, “ανολοκλήρωτη”, για λίγο, περισσότερο ή πολύ χρόνο. Και τότε ίσως έρθει μια στιγμή που αυτό που προσδοκώ έχει ξεθωριάσει λιγάκι, δεν είναι πια τόσο σημαντικό και συνάμα, αυτό που αντιλαμβάνομαι για μένα είναι ότι αρχίζω να αισθάνομαι λιγότερο “ανολοκλήρωτη”.

Και μπορεί έτσι, κάποτε, μ’ αυτήν την ολοένα αυξανόμενη απόσταση από την θέαση του ευατού ως αυτό και μόνο αυτό στο οποίο έχει ενσαρκωθεί, να καταφέρω να γίνω μια απλή παρατηρήτρια αυτού του σώματος και της δράσης του – αλλά και επίδρασης, αντίδρασης, ανάδρασής του – χωρίς καμία κρίση επ’ αυτού, χωρίς να με απασχολεί αυτό το “γιατί” με κάποιον τρόπο πολύ ή λίγο. Και τότε, για μένα τουλάχιστον, ένα μεγάλο μέρος της παθολογίας μου θα έχει απελευθερωθεί, καθώς θα αισθάνομαι ήδη  α ρ κ ε τ ή.

© Κυριακή Κυριακίδου, Μάρτιος 2019

προχωρώ (στο πουθενά) ή μένω (στο τίποτα/όλα);

Να προχωρήσω, να κάνω και γω αυτό που κάνουν όλοι οι άλλοι
να πάω και γω, αφού πάνε όλοι οι άλλοι
αρκεί να μη μείνω στην ακινησία μου, στην απραγία μου, στην σιωπή μου

γιατί μετά θα μείνω μόνη
πίσω
μόνη

γιατί ανάμεσα σε μένα και στους άλλους θα μεγαλώνει η απόσταση
και μετά πώς θα πορεύομαι;
πώς θα ζω;
θα ζω;

ένας μικρός θάνατος η απόφαση να ισορροπήσω
αυτό που ακούγεται απ’ έξω και αυτό που ακούγεται από μέσα
αυτό που καταγράφεται ως θετικό και αυτό που γίνεται αντιληπτό μόνο αφηρημένα
αυτό που με εξασφαλίζει στο – και αυτό που με εκδιώχνει από – το γνώριμο

μία μεγάλη ανάσταση η απόφαση να αναγνωρίσω
την εμπειρία μου μέσα από το σώμα μου
και ας αρρωστήσω του θανατά

©Κυριακή Κυριακίδου, Φεβρουάριος 2019

Χειμερινό Ηλιοστάσιο

Η δύναμη της αποτίναξης του παλιού

Στον μήνα Δεκέμβριο κoρυφώνεται ο κύκλος της yin πορείας, της Θηλυκής Αρχής, της νύχτας, της σελήνης, της γνώσης που ενυπάρχει. Η κατάσταση yin εγκυμονεί όλες τις πιθανότητες πίσω από τις εκδηλώσεις, ό,τι μπορεί να πάρει μορφή μέσα από το αφηρημένο πεδίο της γνώσης, απαλλαγμένου από τον χρόνο (ως γραμμική έννοια). Υπό την επήρρεια της yin κατάστασης ενδυναμώνονται οι συναισθηματικές μνήμες και οι προσκολλήσεις σε παρελθούσες καταστάσεις, με αποτέλεσμα κάποιος να  αντιστέκεται στην εξέλιξη.

Αυτό που πρέπει να κάνουμε είναι να αφήσουμε, να αφαιρέσουμε, ν’ αποτινάξουμε από τη ζωή μας ό,τι χρειάζεται να πεθάνει, ή να πάψουμε να αναπαράγουμε την συνήθεια που μας κρατάει δέσμιους του κατώτερου εαυτού μας. Για να γίνει αυτό, χρειάζεται να απομακρυνθούμε από τους θορύβους, από τους κάθε λογής αποπροσανατολισμούς, να μείνουμε στη νεκρική ησυχία που το σκοτάδι από μόνο του μπορεί να προσφέρει.

Και η περίοδος του Χειμερινού Ηλιοστασίου, της πιο μεγάλης νύχτας του χρόνου, προσφέρεται ως η καταλληλότερη για την απελευθέρωση από τις προσκολλήσεις, μιας και από μόνη της δίνει τη δυνατότητα του θανάτου και αμέσως μετά της γέννησης. Έτσι, αν αυτές τις μέρες συγκεντρωθούμε στον εαυτό μας, θα παρατηρήσουμε ότι η σιωπή έχει άλλη ποιότητα. Είναι περισσότερο θελκτική, γιατί είναι αφομοιώσιμη και παραγωγική.

Η σιωπή μπορεί να γεννήσει τη νέα αρχή, αν τής παραχωρήσουμε τη δυνατότητα να το κάνει και δεν αποπροσανατολιστούμε σ’ αυτό που έχουμε μάθει: να σκεπάζουμε αυτό που δε θέλουμε να δούμε γιατί μάς ενοχλεί, ή απλά να φεύγουμε.  Και έτσι η yin αναμονή σπάει όταν η yang πρόθεση αποφασίσει να δράσει σε μια ωραία-ώριμη στιγμή και τότε αποκαλύπτεται το απαραίτητο, το αναγκαίο.

Για να συμβεί αυτό χρειάζεται να καταβάλουμε προσπάθεια. Οι προσκολλήσεις είναι πολύ δυνατές τις περισσότερες φορές και ασκούν μαγνητική έλξη πάνω μας, ακριβώς όπως η σελήνη & η νύχτα. Χρειάζεται να επιτρέψουμε στην yang ενέργεια, στο Φως, να μάς φωτίσει στο σημείο εκείνο που θα μπορέσουμε να δούμε τα δεσμά του συναισθηματικού μας εαυτού. Η θέληση και η αποφασιστικότητά μας χρειάζεται να είναι σταθερές για να μπορέσουμε να σπάσουμε τα δεσμά της συνήθειας.

Γιατί αυτά για να σπάσουν με μιας, απαιτούν την εγρήγορση και την ετοιμότητα κάποιου που είναι ήδη έτοιμος να φωτιστεί, να έχει γίνει ο ίδιος Guru, Δάσκαλος, που όχι μόνο φωτίζει τα δικά σκοτεινά του κομμάτια, αλλά βοηθά και άλλους να το κάνουν για τους εαυτούς τους. Αν δεν είμαστε ακόμα φτασμένοι, αλλά επιδιώκουμε να γίνουμε, χρειάζεται να επιμένουμε στον στόχο μας και να περπατάμε στον πιο φωτεινό δρόμο που αυτή τη στιγμή είμαστε ικανοί να δούμε. Μπορεί αργότερα αυτός ο δρόμος να είναι λιγότερο φωτεινός από κάποιον άλλον. Έτσι γίνεται: όσο προχωράμε αναπτύσσουμε οξυδέρκεια και διακρίνουμε καλύτερα τα πράγματα που μάς εξελίσσουν απ’ αυτά που απλά μάς μπερδεύουν και μάς κρατάνε στάσιμους και κάνουμε καλύτερες, πιο εύστοχες επιλογές και λιγότερα λάθη. Κάνουμε αυτό που μπορούμε κάθε φορά. Αλλά κάνουμε. Αυτή είναι η διαφορά. Δεν μένουμε απαθείς. Η ριζική εξέλιξη μπορεί να είναι αργή, αλλά μόνο έτσι είναι ριζική, όπως το κύμα που σκάει στον βράχο και τον λειαίνει μετά από πολλά πολλά χρόνια.

Η διαδικασία μπορεί να ακούγεται χρονοβόρα, βαριά και ανυπόφορη. Μπορεί και να είναι, ειδικά στην αρχή ή για ‘κείνον τον κοινό νου που θέλει να παραμείνει υπνωτισμένος γιατί ο φόβος του έξω από το πλαισιωμένο, γνώριμο και κατονομασμένο ως αποδεκτό, είναι μεγάλος. Σιγά σιγά όμως, αν επιμείνουμε, όπως το κύμα πάνω στον βράχο, ο φόβος του αγνώστου ξεπερνιέται και μόνο στην πράξη φαίνεται ότι μπορεί να μην είναι τόσο δύσκολο ή ενοχλητικό όσο πιστεύαμε ότι είναι. Μπορεί να ξεπεράσουμε εύκολα τα παιχνίδια του νου που δεν μπορεί να περιμένει χωρίς μια συγκεκριμένη προσδοκία. Γιατί αν παρα-μείνουμε σταθεροί και χωρίς προσδοκία, κάποτε, κάτι δικό μας, ξεχασμένο μάς αποκαλύπτεται. Κάτι που μπορεί να το στοιβάξαμε και να το καταπιέσαμε γιατί έτσι έπρεπε να γίνει τότε, αλλά τώρα, ίσως τώρα, μπορούμε να το ξε-σκεπάσουμε και να δούμε έστω ένα του κομμάτι. Αυτό που μπορούμε αυτή τη στιγμή να αφομοιώσουμε.

Και έτσι να επιτρέψουμε στη γέννα της νέας αρχής, σκέψης, μορφής να λάβει χώρα.  Όπως λαμβάνει χώρα κάθε χρόνο αυτή την εποχή η Γέννηση του Χριστού, της ηλιακής, Αρσενικής, Yang Αρχής που σπάει την προσκόλληση στο παλιό, στο γνωστό, στο ξεπερασμένο, στο χθες. Μάς καλεί να συνεχίσουμε να περπατάμε μ’ έναν νέο τρόπο, απαλλαγμένοι από τη συνήθεια, τα γνώριμα μοτίβα, τα περιττά στολίδια, να βλέπουμε ποιοί είμαστε. Όλο και περισσότερο. Όλο και πιο μέσα αλλά και με τη ματιά στο έξω. Μαζί και ταυτόχρονα.

© Κυριακή Κυριακίδου 2018

© Copyright 2014 - 2020 Κυριακή Κυριακίδου - All rights reserved.