Blog

Πάσχα Ελληνικό: γιορτάζουμε την Ανάσταση ημών ή την Θυσία υμών;

Εύχομαι σε όλους όσοι δηλώνουν Χριστιανοί να αντιληφθούν κάτι από τα Πάθη του Κυρίου, να πάρουν πάνω τους την ευθύνη των πράξεών τους -αν όχι και κάποιου άλλου- εφόσον διατείνονται ότι Αγαπούν και πιστεύουν στην Ανάσταση. Γιατί,

όσο η θυσία των άλλων είναι μια (δια)δεδομένη -για εμάς- τακτική,

τόσο απομακρυνόμαστε από την αυτο-θυσία.

Αλλά τότε πώς δηλώνουμε πιστοί στον Κύριο που θυσιάστηκε για εμάς με τα χειρότερα βασανιστήρια, όταν οι ίδιοι δεν θέλουμε όχι να αυτοθυσιαστούμε για κάποιον άλλον, αλλά ούτε να θυσιάσουμε μια “σκοτεινή” μας συνήθεια στη θέση μιας άλλης, ικανής να απελευθερώσει ένα δυναμικό θαμμένο από τα σκοτάδια του υποσυνειδήτου μας.

Για όσους η παράδοση αποτελεί ιερό κομμάτι, άξιο συνέχισης ανά τους αιώνες, ας αναλογιστούν πόσα εγκλήματα έχουν γίνει στο πέρασμα της γνωστής τουλάχιστον ιστορίας, που αν θέλαμε να μείνουμε πιστοί σ’ αυτήν τότε θα σφαζόμασταν απλά επειδή θα υπήρχε αυτοδικία, μόνο κάποιοι ευνοημένοι πολίτες (ανάμεσα στους οποίους οι γυναίκες δε θα είχαν θέση) θα είχαν δικαιώματα, η σκλαβιά, ο εξοστρακισμός, τα βασανιστήρια αλλά και ο ατιμώρητος φόνος θα ήταν καθημερινότητα.

Για κάποιον πολύ σκοτεινό και δυσμερμήνευτο λόγο όμως η Ορθοδοξία δεν αντιστέκεται στον συνδυασμό της πιο πνευματικής γιορτής της, αυτήν της Ανάστασης, με το έθιμο του σφαξίματος και σουβλίσματος χιλιάδων αγνών αρνιών ή εριφίων στην πιο τρυφερή τους φάση, αυτή του θηλασμού. Πώς γίνεται να θεωρούμε σκληρά μόνο τα μαρτύρια που έχει κάνει ο άνθρωπος σε (συν)άνθρωπό του στην γνωστή μέχρι τώρα ιστορία και να έχουμε προσδώσει σ’ εαυτούς την ιδιότητα του “πολιτισμένου”, του υπερασπιστή της ελευθερίας & της ισότητας, όταν φαίνεται να είμαστε ακόμα πιο σκληροί σήμερα απέναντι στα ζώα απ’ ό,τι χιλιάδες χρόνια πριν, μιας και όχι μόνο τα έχουμε σκλάβους μας, αλλά τα μεταχειριζόμαστε -όσο αποφασίσουμε ότι θέλουμε να ζουν- με τον χειρότερο τρόπο.

Αρχαία έθιμα, όπως αυτό του αποδιοπομπαίου τράγου (που τουλάχιστον διαλέγονταν 1/ 7ετία) επί Παλαιάς Διαθήκης εποχή, ή της συνήθειας της Αρχαίας Αθήνας να φορτώνει στα καθάρματα, στους μιαρούς, φαύλους, κακούργους ανθρώπους τις συμφορές της πόλης απορρίπτοντάς τους στην θάλασσα, φαίνονται ελαφριά σε σχέση με τις σημερινές παραδόσεις που κάθε ελληνικό σπίτι που σέβεται τις παραδόσεις, γιορτάζει με αρνί στη σούβλα ή τυλιγμένο στα ‘ντερά του, σήμα-κατατεθέν της Ανάστασης Κυρίου! Και μάλιστα, όταν στις αρχαίες παραδόσεις η θυσία κάποιου απαιτούσε ένα ολόκληρο τελετουργικό, πριν-κατά τη διάρκεια-και μετά, σήμερα αυτά αποτελούν γραφικές λεπτομέρειες, μιας και σημασία έχει η γρηγορότερη ανταπόκριση στη ζήτηση.

Αν θέλουμε να πλησιάσουμε την αλήθεια, ας αναρωτηθούμε ποιό είναι το πνεύμα της Μεγάλης Εβδομάδας, ας δοκιμάσουμε να θυσιάσουμε κάτι απ’ αυτά που έχουμε μάθει, ας κάνουμε κάτι για κάποιον άλλον, ας συγχωρήσουμε, ας μείνουμε για λίγο στην στέρηση, στον πόνο, στην απώλεια και ας αναρωτηθούμε αν η θυσία χιλιάδων αθώων πλασμάτων μπορεί να στέκεται στο ίδιο και αυτό πλαίσιο μ’ αυτό της αυτοθυσίας.

Τί με σταματά (στη yoga και έξω από αυτήν);

Κινούμαι – στην vinyasa αλλά και στην πιο στατική hatha yoga – και εξερευνώ τη στάση μου σε διάφορες θέσεις-asana, και κατευθύνσεις. Μπορώ να καταλάβω πολλά από τη δύναμη, σταθερότητα, ευκολία που έχω ή όχι σε κάθε θέση. Και ο λόγος που μ’ ενδιαφέρει να το δω είναι γιατί το σώμα μου, μού λέει τί κατέχω και τί είναι ξένο (για τώρα ή για πάντα) για μένα.

Και καταλαβαίνω, ίσως, ότι αυτό που μπορώ να εκτελέσω ως απλή άσκηση στο στρωματάκι, μπορώ να το εκτελέσω και έξω από αυτό, αλλά και το αντίθετο: “γιατί μπορώ να σηκώσω τόσο ψηλά το χέρι μου ή το πόδι μου, όταν κάποιοι άλλοι δεν μπορούν;” ή “πώς και δεν μπορώ να κάμψω την πλάτη μου τόσο εύκολα όταν άλλοι ανεβαίνουν σε μια καθόλα βασιλική κόμπρα;”

Συνήθως αναρωτιέμαι όχι τόσο για την ευκολία μου – τη θεωρώ μάλλον δεδομένη για μένα και για όλους τους άλλους επίσης – όσο για την δυσκολία μου: “τί είν’ αυτό που μ’ εμποδίζει;”

Η απάντηση δεν είναι απλή, ούτε μονολεκτική αλλά ούτε και θα ειδωθεί/δοθεί ποτέ στην ολότητά της από εξωτερικούς ειδήμονες.

Η απάντηση είναι πάντα μπροστά μου και θα μού ξετυλιχτεί, αν ή όταν η στάση μου σταματήσει να είναι μια απλή εκτέλεση έξωθεν εντολών ή προτροπών και γίνει εξερεύνηση αυτού που ακούω ή βλέπω. Γιατί θέλω να το δοκιμάσω, όσο άγνωστο και αν είναι. Γιατί αισθάνομαι ότι αυτή η εκτέλεση με πλησιάζει κάπως και ίσως μπορεί να αφήσει το αποτύπωμά της με έναν τρόπο που να λύνει και να αφαιρεί ή να δένει και να προσθέτει κάτι. Γιατί μπορεί να αφήνει, ή να μην αφήνει αυτό το “κάτι” τώρα, αλλά δοκιμάζω και δίνω χρόνο.

Και όσο αναπτύσσω την υπομονή μέσα στον χρόνο, καθώς αφήνω να αναπτυχθεί αυτό το κάτι στον δικό του χρόνο, άλλο τόσο αναπτύσσω ταυτόχρονα και την  α π ό σ τ α σ η  από αυτό το κάτι που μπορεί να προσδοκώ. Αναπτύσσω απόσταση  χ ω ρ ο χ ρ ο ν ι κ ά  και δίνω την δυνατότητα στον εαυτό μου να είμαι και να μένω έτσι, “ανολοκλήρωτη”, για λίγο, περισσότερο ή πολύ χρόνο. Και τότε ίσως έρθει μια στιγμή που αυτό που προσδοκώ έχει ξεθωριάσει λιγάκι, δεν είναι πια τόσο σημαντικό και συνάμα, αυτό που αντιλαμβάνομαι για μένα είναι ότι αρχίζω να αισθάνομαι λιγότερο “ανολοκλήρωτη”.

Και μπορεί έτσι, κάποτε, μ’ αυτήν την ολοένα αυξανόμενη απόσταση από την θέαση του ευατού ως αυτό και μόνο αυτό στο οποίο έχει ενσαρκωθεί, να καταφέρω να γίνω μια απλή παρατηρήτρια αυτού του σώματος και της δράσης του – αλλά και επίδρασης, αντίδρασης, ανάδρασής του – χωρίς καμία κρίση επ’ αυτού, χωρίς να με απασχολεί αυτό το “γιατί” με κάποιον τρόπο πολύ ή λίγο. Και τότε, για μένα τουλάχιστον, ένα μεγάλο μέρος της παθολογίας μου θα έχει απελευθερωθεί, καθώς θα αισθάνομαι ήδη  α ρ κ ε τ ή.

© Κυριακή Κυριακίδου, Μάρτιος 2019

προχωρώ (στο πουθενά) ή μένω (στο τίποτα/όλα);

Να προχωρήσω, να κάνω και γω αυτό που κάνουν όλοι οι άλλοι
να πάω και γω, αφού πάνε όλοι οι άλλοι
αρκεί να μη μείνω στην ακινησία μου, στην απραγία μου, στην σιωπή μου

γιατί μετά θα μείνω μόνη
πίσω
μόνη

γιατί ανάμεσα σε μένα και στους άλλους θα μεγαλώνει η απόσταση
και μετά πώς θα πορεύομαι;
πώς θα ζω;
θα ζω;

ένας μικρός θάνατος η απόφαση να ισορροπήσω
αυτό που ακούγεται απ’ έξω και αυτό που ακούγεται από μέσα
αυτό που καταγράφεται ως θετικό και αυτό που γίνεται αντιληπτό μόνο αφηρημένα
αυτό που με εξασφαλίζει στο – και αυτό που με εκδιώχνει από – το γνώριμο

μία μεγάλη ανάσταση η απόφαση να αναγνωρίσω
την εμπειρία μου μέσα από το σώμα μου
και ας αρρωστήσω του θανατά

©Κυριακή Κυριακίδου, Φεβρουάριος 2019

Χειμερινό Ηλιοστάσιο

Η δύναμη της αποτίναξης του παλιού

Στον μήνα Δεκέμβριο κoρυφώνεται ο κύκλος της yin πορείας, της Θηλυκής Αρχής, της νύχτας, της σελήνης, της γνώσης που ενυπάρχει. Η κατάσταση yin εγκυμονεί όλες τις πιθανότητες πίσω από τις εκδηλώσεις, ό,τι μπορεί να πάρει μορφή μέσα από το αφηρημένο πεδίο της γνώσης, απαλλαγμένου από τον χρόνο (ως γραμμική έννοια). Υπό την επήρρεια της yin κατάστασης ενδυναμώνονται οι συναισθηματικές μνήμες και οι προσκολλήσεις σε παρελθούσες καταστάσεις, με αποτέλεσμα κάποιος να  αντιστέκεται στην εξέλιξη.

Αυτό που πρέπει να κάνουμε είναι να αφήσουμε, να αφαιρέσουμε, ν’ αποτινάξουμε από τη ζωή μας ό,τι χρειάζεται να πεθάνει, ή να πάψουμε να αναπαράγουμε την συνήθεια που μας κρατάει δέσμιους του κατώτερου εαυτού μας. Για να γίνει αυτό, χρειάζεται να απομακρυνθούμε από τους θορύβους, από τους κάθε λογής αποπροσανατολισμούς, να μείνουμε στη νεκρική ησυχία που το σκοτάδι από μόνο του μπορεί να προσφέρει.

Και η περίοδος του Χειμερινού Ηλιοστασίου, της πιο μεγάλης νύχτας του χρόνου, προσφέρεται ως η καταλληλότερη για την απελευθέρωση από τις προσκολλήσεις, μιας και από μόνη της δίνει τη δυνατότητα του θανάτου και αμέσως μετά της γέννησης. Έτσι, αν αυτές τις μέρες συγκεντρωθούμε στον εαυτό μας, θα παρατηρήσουμε ότι η σιωπή έχει άλλη ποιότητα. Είναι περισσότερο θελκτική, γιατί είναι αφομοιώσιμη και παραγωγική.

Η σιωπή μπορεί να γεννήσει τη νέα αρχή, αν τής παραχωρήσουμε τη δυνατότητα να το κάνει και δεν αποπροσανατολιστούμε σ’ αυτό που έχουμε μάθει: να σκεπάζουμε αυτό που δε θέλουμε να δούμε γιατί μάς ενοχλεί, ή απλά να φεύγουμε.  Και έτσι η yin αναμονή σπάει όταν η yang πρόθεση αποφασίσει να δράσει σε μια ωραία-ώριμη στιγμή και τότε αποκαλύπτεται το απαραίτητο, το αναγκαίο.

Για να συμβεί αυτό χρειάζεται να καταβάλουμε προσπάθεια. Οι προσκολλήσεις είναι πολύ δυνατές τις περισσότερες φορές και ασκούν μαγνητική έλξη πάνω μας, ακριβώς όπως η σελήνη & η νύχτα. Χρειάζεται να επιτρέψουμε στην yang ενέργεια, στο Φως, να μάς φωτίσει στο σημείο εκείνο που θα μπορέσουμε να δούμε τα δεσμά του συναισθηματικού μας εαυτού. Η θέληση και η αποφασιστικότητά μας χρειάζεται να είναι σταθερές για να μπορέσουμε να σπάσουμε τα δεσμά της συνήθειας.

Γιατί αυτά για να σπάσουν με μιας, απαιτούν την εγρήγορση και την ετοιμότητα κάποιου που είναι ήδη έτοιμος να φωτιστεί, να έχει γίνει ο ίδιος Guru, Δάσκαλος, που όχι μόνο φωτίζει τα δικά σκοτεινά του κομμάτια, αλλά βοηθά και άλλους να το κάνουν για τους εαυτούς τους. Αν δεν είμαστε ακόμα φτασμένοι, αλλά επιδιώκουμε να γίνουμε, χρειάζεται να επιμένουμε στον στόχο μας και να περπατάμε στον πιο φωτεινό δρόμο που αυτή τη στιγμή είμαστε ικανοί να δούμε. Μπορεί αργότερα αυτός ο δρόμος να είναι λιγότερο φωτεινός από κάποιον άλλον. Έτσι γίνεται: όσο προχωράμε αναπτύσσουμε οξυδέρκεια και διακρίνουμε καλύτερα τα πράγματα που μάς εξελίσσουν απ’ αυτά που απλά μάς μπερδεύουν και μάς κρατάνε στάσιμους και κάνουμε καλύτερες, πιο εύστοχες επιλογές και λιγότερα λάθη. Κάνουμε αυτό που μπορούμε κάθε φορά. Αλλά κάνουμε. Αυτή είναι η διαφορά. Δεν μένουμε απαθείς. Η ριζική εξέλιξη μπορεί να είναι αργή, αλλά μόνο έτσι είναι ριζική, όπως το κύμα που σκάει στον βράχο και τον λειαίνει μετά από πολλά πολλά χρόνια.

Η διαδικασία μπορεί να ακούγεται χρονοβόρα, βαριά και ανυπόφορη. Μπορεί και να είναι, ειδικά στην αρχή ή για ‘κείνον τον κοινό νου που θέλει να παραμείνει υπνωτισμένος γιατί ο φόβος του έξω από το πλαισιωμένο, γνώριμο και κατονομασμένο ως αποδεκτό, είναι μεγάλος. Σιγά σιγά όμως, αν επιμείνουμε, όπως το κύμα πάνω στον βράχο, ο φόβος του αγνώστου ξεπερνιέται και μόνο στην πράξη φαίνεται ότι μπορεί να μην είναι τόσο δύσκολο ή ενοχλητικό όσο πιστεύαμε ότι είναι. Μπορεί να ξεπεράσουμε εύκολα τα παιχνίδια του νου που δεν μπορεί να περιμένει χωρίς μια συγκεκριμένη προσδοκία. Γιατί αν παρα-μείνουμε σταθεροί και χωρίς προσδοκία, κάποτε, κάτι δικό μας, ξεχασμένο μάς αποκαλύπτεται. Κάτι που μπορεί να το στοιβάξαμε και να το καταπιέσαμε γιατί έτσι έπρεπε να γίνει τότε, αλλά τώρα, ίσως τώρα, μπορούμε να το ξε-σκεπάσουμε και να δούμε έστω ένα του κομμάτι. Αυτό που μπορούμε αυτή τη στιγμή να αφομοιώσουμε.

Και έτσι να επιτρέψουμε στη γέννα της νέας αρχής, σκέψης, μορφής να λάβει χώρα.  Όπως λαμβάνει χώρα κάθε χρόνο αυτή την εποχή η Γέννηση του Χριστού, της ηλιακής, Αρσενικής, Yang Αρχής που σπάει την προσκόλληση στο παλιό, στο γνωστό, στο ξεπερασμένο, στο χθες. Μάς καλεί να συνεχίσουμε να περπατάμε μ’ έναν νέο τρόπο, απαλλαγμένοι από τη συνήθεια, τα γνώριμα μοτίβα, τα περιττά στολίδια, να βλέπουμε ποιοί είμαστε. Όλο και περισσότερο. Όλο και πιο μέσα αλλά και με τη ματιά στο έξω. Μαζί και ταυτόχρονα.

© Κυριακή Κυριακίδου 2018

Η ράβδος και η άμπελος

Η πρόοδος δεν αναπαριστάται από μια ευθεία ανοδική γραμμή, αλλά από μια σπείρα, στην οποία φαίνεται τόσο η πρόοδος όσο και η οπισθοδρόμηση, τόσο η εξέλιξη όσο και η διάλυση.

Johann Wolfgang von Goethe

 

Ασκληπιός. Μουσείο Επιδαύρου

Η ελικοειδής τάση της φύσης δεν απασχόλησε μόνο τον Γκαίτε. Η σπειροειδής εκδήλωση είναι κομμάτι της φύσης και γι’ αυτό ήταν και είναι ιερό σύμβολο από την αρχαιότητα έως σήμερα. Η σπείρα εμφανίζεται είτε μόνη της -ως φυτικός έλικας ή φίδι- είτε τυλιγμένη γύρω από έναν κάθετο άξονα, όπως η ράβδος του Ασκληπιού, το κηρύκειο του Ερμή, τo DNA μας.

Ερμής με κηρύκειο. Grand Central Terminal Railroad Train Station 42nd Street, NYC

Η σπείρα (μονή ή διπλή) τυλιγμένη σ’ έναν κάθετο άξονα, όπως η κληματαριά που τυλίγεται σ’ έναν κορμό, είναι μία πλήρης απεικόνιση της θηλυκής και της αρσενικής αρχής με το κάθετο σύστημα να συμβολίζει τη δύναμη της πηγής και το ελικοειδές την αναπαραγωγή της ζωής.

Στο φυτικό βασίλειο, ο σπόρος γίνεται βλαστάρι και το βλαστάρι κορμός, ενώ αντίστοιχα στο προηγμένο ζωϊκό βασίλειο, o μυελός των οστών και o εγκέφαλος αποτελούν το κεντρικό νευρικό σύστημα, αυτό που ευθύνεται για την ανάπτυξη της ζωής και την σταθερότητά της.

Η σπειροειδής εκδήλωση από την άλλη, δρα περιφερειακά, στα άκρα, εκεί που η κεντρική ενέργεια μετασχηματίζεται σε κάτι άλλο, όπως ένα οπωροφόρο δέντρο που για να δώσει καρπούς θα περάσει από διαφορετικές διαδικασίες (φύλλωμα, ανθοφορία, καρπός) ή όπως το περιφερικό νευρικό σύστημα που διακλαδώνεται για να κάνει τις συνδέσεις και να μεταφέρει πληροφορίες στο κεντρικό νευρικό σύστημα. Ή αλλιώς η θηλυκή αρχή που μέσα από την συνεχή (εν)αλλαγή, είναι υπεύθυνη για την τροφοδότηση και (ανα)γέννηση.

Ida, Shushumna, Pingala, Chakras, Harish Johari.

Στη yoga (όπως και στην κινεζική ιατρική), υπάρχουν κάποια κανάλια ενέργειας, αόρατα στο σωματικό επίπεδο, μέσω των οποίων κυκλοφορεί η prana στο σώμα. Εξ’ αυτών τρία είναι τα πιο σημαντικά στη yoga: το κεντρικό κανάλι-shushumna, το αριστερό κανάλι-ida στο οποίο κυλά η θηλυκή ενέργεια και το δεξί-pingala που κυλά η αρσενική ενέργεια.

Τα δύο μαζί, αναπόσπαστα υπάρχουν και αναπαράγονται για να διατηρείται κάτι σε ζωή.

Την ίδια διαδρομή, της σπείρας που ανελίσσεται και ανοίγει προς το άπειρο, ακολουθεί και ο χρόνος που περνά. Γι’ αυτό και έρχονται πράγματα στη ζωή μας που τα έχουμε ζήσει στο παρελθόν, αλλά πρέπει να τα αντικρύσουμε ξανά από άλλη θέση πλέον, για να δούμε τί έχουμε κάνει ως προς αυτά. Η αίσθηση του νέου με τη γεύση του παλιού είναι αναπόσπαστο κομμάτι της ζωής μας και πόσο είμαστε ok μ’ αυτό, εξαρτάται από το πώς βλέπουμε και ζούμε τη στιγμή: ζούμε αυτό το κάθε φορά νέο μέσα από το παλιό ή βλέπουμε το παλιό με το βλέμμα του νέου;

© Κυριακή Κυριακίδου 2018

Κοπή πίτας 2018

Aum Home hand-made vegan βασιλόπιτα 2018

Φέτος στην κοπή της πίτας θα έχουμε δύο τυχερούς. Έτσι, γιατί μάς αρέσει να επιβραβεύουμε όσους στηρίζουν το Aum Home Yoga studio.

Αν είσαι ήδη μαθητής/ήτρια του studio στον τρέχοντα μήνα, σε περιμένουμε το Σάββατο 20 Ιανουαρίου στις 18:00 για την κοπή της πίτας για να δεις αν θα κερδίσεις το φλουρί ή το δώρο της κλήρωσης!

Η τύχη θα παίξει μόνο μεταξύ των παρευρισκομένων!

Φτιαγμένα με μεράκι, τα Aum Home-&-hand-made δώρα για όποιον κερδίσει το φλουρί

 

 

Στο Aum Home Yoga μας αρέσει να φτιάχνουμε τα πράγματα Aum-Home-hand-made, για να ‘χουν την σφραγίδα της αγάπης και της φροντίδας μας. Όσοι είστε μαθητές το διαπιστώνετε.

Το α’ δώρο έχει πράγματα για την πρακτική της yoga και του διαλογισμού, το β’ δώρο είναι η επόμενη συνδρομή σου στο Aum Home yoga studio να έχει έκπτωση 50%!

Περισσότερα για την εξέλιξη της βραδιάς και τις τυχερές εδώ!