Blog

Τί με σταματά (στη yoga και έξω από αυτήν);

Κινούμαι – στην vinyasa αλλά και στην πιο στατική hatha yoga – και εξερευνώ τη στάση μου σε διάφορες θέσεις-asana, και κατευθύνσεις. Μπορώ να καταλάβω πολλά από τη δύναμη, σταθερότητα, ευκολία που έχω ή όχι σε κάθε θέση. Και ο λόγος που μ’ ενδιαφέρει να το δω είναι γιατί το σώμα μου, μού λέει τί κατέχω και τί είναι ξένο (για τώρα ή για πάντα) για μένα.

Και καταλαβαίνω, ίσως, ότι αυτό που μπορώ να εκτελέσω ως απλή άσκηση στο στρωματάκι, μπορώ να το εκτελέσω και έξω από αυτό, αλλά και το αντίθετο: “γιατί μπορώ να σηκώσω τόσο ψηλά το χέρι μου ή το πόδι μου, όταν κάποιοι άλλοι δεν μπορούν;” ή “πώς και δεν μπορώ να κάμψω την πλάτη μου τόσο εύκολα όταν άλλοι ανεβαίνουν σε μια καθόλα βασιλική κόμπρα;”

Συνήθως αναρωτιέμαι όχι τόσο για την ευκολία μου – τη θεωρώ μάλλον δεδομένη για μένα και για όλους τους άλλους επίσης – όσο για την δυσκολία μου: “τί είν’ αυτό που μ’ εμποδίζει;”

Η απάντηση δεν είναι απλή, ούτε μονολεκτική αλλά ούτε και θα ειδωθεί/δοθεί ποτέ στην ολότητά της από εξωτερικούς ειδήμονες.

Η απάντηση είναι πάντα μπροστά μου και θα μού ξετυλιχτεί, αν ή όταν η στάση μου σταματήσει να είναι μια απλή εκτέλεση έξωθεν εντολών ή προτροπών και γίνει εξερεύνηση αυτού που ακούω ή βλέπω. Γιατί θέλω να το δοκιμάσω, όσο άγνωστο και αν είναι. Γιατί αισθάνομαι ότι αυτή η εκτέλεση με πλησιάζει κάπως και ίσως μπορεί να αφήσει το αποτύπωμά της με έναν τρόπο που να λύνει και να αφαιρεί ή να δένει και να προσθέτει κάτι. Γιατί μπορεί να αφήνει, ή να μην αφήνει αυτό το “κάτι” τώρα, αλλά δοκιμάζω και δίνω χρόνο.

Και όσο αναπτύσσω την υπομονή μέσα στον χρόνο, καθώς αφήνω να αναπτυχθεί αυτό το κάτι στον δικό του χρόνο, άλλο τόσο αναπτύσσω ταυτόχρονα και την  α π ό σ τ α σ η  από αυτό το κάτι που μπορεί να προσδοκώ. Αναπτύσσω απόσταση  χ ω ρ ο χ ρ ο ν ι κ ά  και δίνω την δυνατότητα στον εαυτό μου να είμαι και να μένω έτσι, “ανολοκλήρωτη”, για λίγο, περισσότερο ή πολύ χρόνο. Και τότε ίσως έρθει μια στιγμή που αυτό που προσδοκώ έχει ξεθωριάσει λιγάκι, δεν είναι πια τόσο σημαντικό και συνάμα, αυτό που αντιλαμβάνομαι για μένα είναι ότι αρχίζω να αισθάνομαι λιγότερο “ανολοκλήρωτη”.

Και μπορεί έτσι, κάποτε, μ’ αυτήν την ολοένα αυξανόμενη απόσταση από την θέαση του ευατού ως αυτό και μόνο αυτό στο οποίο έχει ενσαρκωθεί, να καταφέρω να γίνω μια απλή παρατηρήτρια αυτού του σώματος και της δράσης του – αλλά και επίδρασης, αντίδρασης, ανάδρασής του – χωρίς καμία κρίση επ’ αυτού, χωρίς να με απασχολεί αυτό το “γιατί” με κάποιον τρόπο πολύ ή λίγο. Και τότε, για μένα τουλάχιστον, ένα μεγάλο μέρος της παθολογίας μου θα έχει απελευθερωθεί, καθώς θα αισθάνομαι ήδη  α ρ κ ε τ ή.

© Κυριακή Κυριακίδου, Μάρτιος 2019

προχωρώ (στο πουθενά) ή μένω (στο τίποτα/όλα);

Να προχωρήσω, να κάνω και γω αυτό που κάνουν όλοι οι άλλοι
να πάω και γω, αφού πάνε όλοι οι άλλοι
αρκεί να μη μείνω στην ακινησία μου, στην απραγία μου, στην σιωπή μου

γιατί μετά θα μείνω μόνη
πίσω
μόνη

γιατί ανάμεσα σε μένα και στους άλλους θα μεγαλώνει η απόσταση
και μετά πώς θα πορεύομαι;
πώς θα ζω;
θα ζω;

ένας μικρός θάνατος η απόφαση να ισορροπήσω
αυτό που ακούγεται απ’ έξω και αυτό που ακούγεται από μέσα
αυτό που καταγράφεται ως θετικό και αυτό που γίνεται αντιληπτό μόνο αφηρημένα
αυτό που με εξασφαλίζει στο – και αυτό που με εκδιώχνει από – το γνώριμο

μία μεγάλη ανάσταση η απόφαση να αναγνωρίσω
την εμπειρία μου μέσα από το σώμα μου
και ας αρρωστήσω του θανατά

©Κυριακή Κυριακίδου, Φεβρουάριος 2019

Χειμερινό Ηλιοστάσιο

Η δύναμη της αποτίναξης του παλιού

Στον μήνα Δεκέμβριο κoρυφώνεται ο κύκλος της yin πορείας, της Θηλυκής Αρχής, της νύχτας, της σελήνης, της γνώσης που ενυπάρχει. Η κατάσταση yin εγκυμονεί όλες τις πιθανότητες πίσω από τις εκδηλώσεις, ό,τι μπορεί να πάρει μορφή μέσα από το αφηρημένο πεδίο της γνώσης, απαλλαγμένου από τον χρόνο (ως γραμμική έννοια). Υπό την επήρρεια της yin κατάστασης ενδυναμώνονται οι συναισθηματικές μνήμες και οι προσκολλήσεις σε παρελθούσες καταστάσεις, με αποτέλεσμα κάποιος να  αντιστέκεται στην εξέλιξη.

Αυτό που πρέπει να κάνουμε είναι να αφήσουμε, να αφαιρέσουμε, ν’ αποτινάξουμε από τη ζωή μας ό,τι χρειάζεται να πεθάνει, ή να πάψουμε να αναπαράγουμε την συνήθεια που μας κρατάει δέσμιους του κατώτερου εαυτού μας. Για να γίνει αυτό, χρειάζεται να απομακρυνθούμε από τους θορύβους, από τους κάθε λογής αποπροσανατολισμούς, να μείνουμε στη νεκρική ησυχία που το σκοτάδι από μόνο του μπορεί να προσφέρει.

Και η περίοδος του Χειμερινού Ηλιοστασίου, της πιο μεγάλης νύχτας του χρόνου, προσφέρεται ως η καταλληλότερη για την απελευθέρωση από τις προσκολλήσεις, μιας και από μόνη της δίνει τη δυνατότητα του θανάτου και αμέσως μετά της γέννησης. Έτσι, αν αυτές τις μέρες συγκεντρωθούμε στον εαυτό μας, θα παρατηρήσουμε ότι η σιωπή έχει άλλη ποιότητα. Είναι περισσότερο θελκτική, γιατί είναι αφομοιώσιμη και παραγωγική.

Η σιωπή μπορεί να γεννήσει τη νέα αρχή, αν τής παραχωρήσουμε τη δυνατότητα να το κάνει και δεν αποπροσανατολιστούμε σ’ αυτό που έχουμε μάθει: να σκεπάζουμε αυτό που δε θέλουμε να δούμε γιατί μάς ενοχλεί, ή απλά να φεύγουμε.  Και έτσι η yin αναμονή σπάει όταν η yang πρόθεση αποφασίσει να δράσει σε μια ωραία-ώριμη στιγμή και τότε αποκαλύπτεται το απαραίτητο, το αναγκαίο.

Για να συμβεί αυτό χρειάζεται να καταβάλουμε προσπάθεια. Οι προσκολλήσεις είναι πολύ δυνατές τις περισσότερες φορές και ασκούν μαγνητική έλξη πάνω μας, ακριβώς όπως η σελήνη & η νύχτα. Χρειάζεται να επιτρέψουμε στην yang ενέργεια, στο Φως, να μάς φωτίσει στο σημείο εκείνο που θα μπορέσουμε να δούμε τα δεσμά του συναισθηματικού μας εαυτού. Η θέληση και η αποφασιστικότητά μας χρειάζεται να είναι σταθερές για να μπορέσουμε να σπάσουμε τα δεσμά της συνήθειας.

Γιατί αυτά για να σπάσουν με μιας, απαιτούν την εγρήγορση και την ετοιμότητα κάποιου που είναι ήδη έτοιμος να φωτιστεί, να έχει γίνει ο ίδιος Guru, Δάσκαλος, που όχι μόνο φωτίζει τα δικά σκοτεινά του κομμάτια, αλλά βοηθά και άλλους να το κάνουν για τους εαυτούς τους. Αν δεν είμαστε ακόμα φτασμένοι, αλλά επιδιώκουμε να γίνουμε, χρειάζεται να επιμένουμε στον στόχο μας και να περπατάμε στον πιο φωτεινό δρόμο που αυτή τη στιγμή είμαστε ικανοί να δούμε. Μπορεί αργότερα αυτός ο δρόμος να είναι λιγότερο φωτεινός από κάποιον άλλον. Έτσι γίνεται: όσο προχωράμε αναπτύσσουμε οξυδέρκεια και διακρίνουμε καλύτερα τα πράγματα που μάς εξελίσσουν απ’ αυτά που απλά μάς μπερδεύουν και μάς κρατάνε στάσιμους και κάνουμε καλύτερες, πιο εύστοχες επιλογές και λιγότερα λάθη. Κάνουμε αυτό που μπορούμε κάθε φορά. Αλλά κάνουμε. Αυτή είναι η διαφορά. Δεν μένουμε απαθείς. Η ριζική εξέλιξη μπορεί να είναι αργή, αλλά μόνο έτσι είναι ριζική, όπως το κύμα που σκάει στον βράχο και τον λειαίνει μετά από πολλά πολλά χρόνια.

Η διαδικασία μπορεί να ακούγεται χρονοβόρα, βαριά και ανυπόφορη. Μπορεί και να είναι, ειδικά στην αρχή ή για ‘κείνον τον κοινό νου που θέλει να παραμείνει υπνωτισμένος γιατί ο φόβος του έξω από το πλαισιωμένο, γνώριμο και κατονομασμένο ως αποδεκτό, είναι μεγάλος. Σιγά σιγά όμως, αν επιμείνουμε, όπως το κύμα πάνω στον βράχο, ο φόβος του αγνώστου ξεπερνιέται και μόνο στην πράξη φαίνεται ότι μπορεί να μην είναι τόσο δύσκολο ή ενοχλητικό όσο πιστεύαμε ότι είναι. Μπορεί να ξεπεράσουμε εύκολα τα παιχνίδια του νου που δεν μπορεί να περιμένει χωρίς μια συγκεκριμένη προσδοκία. Γιατί αν παρα-μείνουμε σταθεροί και χωρίς προσδοκία, κάποτε, κάτι δικό μας, ξεχασμένο μάς αποκαλύπτεται. Κάτι που μπορεί να το στοιβάξαμε και να το καταπιέσαμε γιατί έτσι έπρεπε να γίνει τότε, αλλά τώρα, ίσως τώρα, μπορούμε να το ξε-σκεπάσουμε και να δούμε έστω ένα του κομμάτι. Αυτό που μπορούμε αυτή τη στιγμή να αφομοιώσουμε.

Και έτσι να επιτρέψουμε στη γέννα της νέας αρχής, σκέψης, μορφής να λάβει χώρα.  Όπως λαμβάνει χώρα κάθε χρόνο αυτή την εποχή η Γέννηση του Χριστού, της ηλιακής, Αρσενικής, Yang Αρχής που σπάει την προσκόλληση στο παλιό, στο γνωστό, στο ξεπερασμένο, στο χθες. Μάς καλεί να συνεχίσουμε να περπατάμε μ’ έναν νέο τρόπο, απαλλαγμένοι από τη συνήθεια, τα γνώριμα μοτίβα, τα περιττά στολίδια, να βλέπουμε ποιοί είμαστε. Όλο και περισσότερο. Όλο και πιο μέσα αλλά και με τη ματιά στο έξω. Μαζί και ταυτόχρονα.

© Κυριακή Κυριακίδου 2018

Η ράβδος και η άμπελος

Η πρόοδος δεν αναπαριστάται από μια ευθεία ανοδική γραμμή, αλλά από μια σπείρα, στην οποία φαίνεται τόσο η πρόοδος όσο και η οπισθοδρόμηση, τόσο η εξέλιξη όσο και η διάλυση.

Johann Wolfgang von Goethe

 

Ασκληπιός. Μουσείο Επιδαύρου

Η ελικοειδής τάση της φύσης δεν απασχόλησε μόνο τον Γκαίτε. Η σπειροειδής εκδήλωση είναι κομμάτι της φύσης και γι’ αυτό ήταν και είναι ιερό σύμβολο από την αρχαιότητα έως σήμερα. Η σπείρα εμφανίζεται είτε μόνη της -ως φυτικός έλικας ή φίδι- είτε τυλιγμένη γύρω από έναν κάθετο άξονα, όπως η ράβδος του Ασκληπιού, το κηρύκειο του Ερμή, τo DNA μας.

Ερμής με κηρύκειο. Grand Central Terminal Railroad Train Station 42nd Street, NYC

Η σπείρα (μονή ή διπλή) τυλιγμένη σ’ έναν κάθετο άξονα, όπως η κληματαριά που τυλίγεται σ’ έναν κορμό, είναι μία πλήρης απεικόνιση της θηλυκής και της αρσενικής αρχής με το κάθετο σύστημα να συμβολίζει τη δύναμη της πηγής και το ελικοειδές την αναπαραγωγή της ζωής.

Στο φυτικό βασίλειο, ο σπόρος γίνεται βλαστάρι και το βλαστάρι κορμός, ενώ αντίστοιχα στο προηγμένο ζωϊκό βασίλειο, o μυελός των οστών και o εγκέφαλος αποτελούν το κεντρικό νευρικό σύστημα, αυτό που ευθύνεται για την ανάπτυξη της ζωής και την σταθερότητά της.

Η σπειροειδής εκδήλωση από την άλλη, δρα περιφερειακά, στα άκρα, εκεί που η κεντρική ενέργεια μετασχηματίζεται σε κάτι άλλο, όπως ένα οπωροφόρο δέντρο που για να δώσει καρπούς θα περάσει από διαφορετικές διαδικασίες (φύλλωμα, ανθοφορία, καρπός) ή όπως το περιφερικό νευρικό σύστημα που διακλαδώνεται για να κάνει τις συνδέσεις και να μεταφέρει πληροφορίες στο κεντρικό νευρικό σύστημα. Ή αλλιώς η θηλυκή αρχή που μέσα από την συνεχή (εν)αλλαγή, είναι υπεύθυνη για την τροφοδότηση και (ανα)γέννηση.

Ida, Shushumna, Pingala, Chakras, Harish Johari.

Στη yoga (όπως και στην κινεζική ιατρική), υπάρχουν κάποια κανάλια ενέργειας, αόρατα στο σωματικό επίπεδο, μέσω των οποίων κυκλοφορεί η prana στο σώμα. Εξ’ αυτών τρία είναι τα πιο σημαντικά στη yoga: το κεντρικό κανάλι-shushumna, το αριστερό κανάλι-ida στο οποίο κυλά η θηλυκή ενέργεια και το δεξί-pingala που κυλά η αρσενική ενέργεια.

Τα δύο μαζί, αναπόσπαστα υπάρχουν και αναπαράγονται για να διατηρείται κάτι σε ζωή.

Την ίδια διαδρομή, της σπείρας που ανελίσσεται και ανοίγει προς το άπειρο, ακολουθεί και ο χρόνος που περνά. Γι’ αυτό και έρχονται πράγματα στη ζωή μας που τα έχουμε ζήσει στο παρελθόν, αλλά πρέπει να τα αντικρύσουμε ξανά από άλλη θέση πλέον, για να δούμε τί έχουμε κάνει ως προς αυτά. Η αίσθηση του νέου με τη γεύση του παλιού είναι αναπόσπαστο κομμάτι της ζωής μας και πόσο είμαστε ok μ’ αυτό, εξαρτάται από το πώς βλέπουμε και ζούμε τη στιγμή: ζούμε αυτό το κάθε φορά νέο μέσα από το παλιό ή βλέπουμε το παλιό με το βλέμμα του νέου;

© Κυριακή Κυριακίδου 2018

Κοπή πίτας 2018

Aum Home hand-made vegan βασιλόπιτα 2018

Φέτος στην κοπή της πίτας θα έχουμε δύο τυχερούς. Έτσι, γιατί μάς αρέσει να επιβραβεύουμε όσους στηρίζουν το Aum Home Yoga studio.

Αν είσαι ήδη μαθητής/ήτρια του studio στον τρέχοντα μήνα, σε περιμένουμε το Σάββατο 20 Ιανουαρίου στις 18:00 για την κοπή της πίτας για να δεις αν θα κερδίσεις το φλουρί ή το δώρο της κλήρωσης!

Η τύχη θα παίξει μόνο μεταξύ των παρευρισκομένων!

Φτιαγμένα με μεράκι, τα Aum Home-&-hand-made δώρα για όποιον κερδίσει το φλουρί

 

 

Στο Aum Home Yoga μας αρέσει να φτιάχνουμε τα πράγματα Aum-Home-hand-made, για να ‘χουν την σφραγίδα της αγάπης και της φροντίδας μας. Όσοι είστε μαθητές το διαπιστώνετε.

Το α’ δώρο έχει πράγματα για την πρακτική της yoga και του διαλογισμού, το β’ δώρο είναι η επόμενη συνδρομή σου στο Aum Home yoga studio να έχει έκπτωση 50%!

Περισσότερα για την εξέλιξη της βραδιάς και τις τυχερές εδώ!

 

 

 

 

Νέα συνήθεια, νέα καταγραφή, νέα γονίδια;

Αν το να αποκτήσω καινούριες συνήθειες ήταν εύκολο, θα ζούσα στον παραμυθοπλανήτη Γη! Γιατί η νέα συνήθεια αργεί μέχρι να γίνει “ένα” με μας. Όπως καθετί νέο, για να αναγνωριστεί από τον εαυτό μας ως οικείο, θέλει τον χρόνο του. Όχι τόσο βέβαια, αν πρόκειται για μια “κακή” συνήθεια γιατί σ’ αυτήν την περίπτωση οι τριβές, οι αντιστάσεις δεν είναι τόσο ισχυρές από το κοινωνικό σύνολο καθώς η μάζα έχει μια ροπή προς την ευκολία, την αταξία, την καταστροφή.

Ένας καπνιστής π.χ. υποφέρει στο αρχικό στάδιο καπνίσματος, μέχρι που το δηλητήριο να γίνει αποδεκτό από τον οργανισμό του. Σύντομα αυτό το ίδιο το δηλητήριο γίνεται το μέτρο κάθε στιγμής που θυμάται την κατάστασή του: η χαλάρωση ισοδυναμεί με τσιγάρο που μετριέται σε ενικό ή πληθυντικό αριθμό ανάλογα με το πόσο επιτακτική είναι η πρώτη. Αυτή η συνήθεια ορίζει όμως και άλλες πτυχές της ζωής: την απόσταση, “2 τσιγάρα δρόμος”, το κλείσιμο μιας απολαυστικής εμπειρίας (φαγητό, sex). Εν ολίγοις πλέον, πρόκειται για μια συνήθεια που έχει πάρει διαστάσεις “ελλαδοδημίας” με τους καπνίζοντες να ορίζουν καλύτερα την ποιότητα των κοινωνικών ή προσωπικών μας συναλλαγών από τους μη-καπνίζοντες. Και αυτό λόγω συγκριτικού πλεονάσματος των καπνιστών έναντι των μη-καπνιστών, τη σήμερον ημέρα εν Ελλάδι.

Τόσο και άλλο τόσο χρόνο χρειάζεται μια “καλή” νέα συνήθεια για να καταγραφεί και να εδραιωθεί στο σύστημά μας. Γιατί εύκολα ξηλώνουμε αλλά δύσκολα πλέκουμε κάτι. Και αν θέλουμε να μάθουμε να πλέκουμε και μάλιστα οραματιζόμαστε περίτεχνα μοτίβα, θα χρειαστεί χρόνος που μέσα σ’ αυτόν θα δοκιμαστεί η θέλησή μας, θα αποδειχτεί αν έχουμε την υπομονή και την πειθαρχία να ασκούμαστε σε κάτι άγνωστο, επίπονο, κουραστικό ή εκνευριστικό, ακριβώς επειδή η κατάκτησή του “αργεί” και ‘μεις δεν είμαστε μαθημένοι να ασκούμαστε στην υπομονή και στην αναγνώριση της στιγμής.

Η επιμονή που θα επιδείξουμε να μάθουμε μία νέα τέχνη για να φτάσουμε στο σημείο να την ασκούμε σα δεύτερη φύση μας και από κει και ύστερα να αναπνέουμε μέσα από αυτή, σίγουρα θα μάς ανταμείψει αρχικά με την ικανοποίηση του επιτεύγματος, αργότερα με την αναγνώριση ότι χωρίς αυτή την δεξιότητα η ζωή μας είναι σε αταξία, χωρίς σκοπό ή νόημα.

Και τότε θα έχει επιτελεστεί μέσα μας μια αλλαγή, δομική, στα γονίδια μας, στα οστά μας. Και το σημαντικότερο είναι ότι αυτή η αλλαγή δεν αφορά μόνο σ’ εμάς, αλλά & σ’ όλους όσοι έρχονται σε επαφή μαζί μας: στην οικογένειά μας, στους φίλους μας, στους συνεργάτες μας.

Αλλάζω για μένα αλλά αλλάζουν και οι γύρω μου μέσα από εμένα.

Μπορεί το φαινόμενο του 100ου πιθήκου να απαιτεί επαναπροσδιορισμό σε σχέση με την αυτόματη μεταφορά της νέας συνήθειας σε άλλα άτομα του ίδιου είδους χωρίς να έχουν έρθει σε επαφή μεταξύ τους, ωστόσο η συλλογική μνήμη και το ασυνείδητο είναι περιοχές που μελετώνται από ειδικούς της ανθρώπινης συμπεριφοράς και εξέλιξης όσο και από επιστήμονες της κβαντικής φυσικής που αποδεικνύουν ότι υπάρχει συλλογική μνήμη και αυτή επιδρά στην εξέλιξη των ειδών, κάτι που δεν είναι έξω από το δεδομένο της εξέλιξης ολόκληρου του σύμπαντος.

Γεγονός είναι πάντως ότι όσο περισσότεροι οι άλλοι με τους οποίους (επι)κοινωνώ αυτή την αλλαγή, τόσο πιο γρήγορα επιτελείται αυτή η αλλαγή.

Και αν θέλουμε κάτι καλύτερο να δούμε γύρω μας, γενικά ή ειδικά, ας ξεκινήσουμε από εμάς, προσωπικά. Αν μπορούμε να κάνουμε κάτι “καλό” που δεν συνηθίζουμε, ας του δώσουμε μια ευκαιρία και μετά μια δεύτερη και ίσως και μια τρίτη και πάει λέγοντας, ανεξάρτητα από τη συνήθεια του συνόλου, που σαν τσουνάμι μπορεί να καταπιεί μέσα του σε κλάσματα δευτερολέπτου ένα οικοδόμημα που κτίσαμε με ενδελεχή φροντίδα και αγάπη.

Και τότε ίσως δούμε το φαινόμενο του 100ου ανθρώπου να επαληθεύεται μπροστά στα μάτια μας και ένα κύμα ευφορίας μπορεί να μάς πλημμυρίσει, γιατί θα έχουμε καταθέσει και μεις τη συνδρομή μας σε ένα νέο οικοδόμημα, σε μια φυλή που αναγνωρίζει και σέβεται το δικαίωμα στη ζωή σε όλα τα όντα, την ανάγκη για δημιουργία ενώ ακόμα και τον άμαθο διπλανό της τον κοιτά με συμπόνοια γιατί στα μάτια του βλέπει τον εαυτό της έτσι όπως ήταν κάποτε η ίδια.

© Κυριακή Κυριακίδου 2017