Εαρινή Ισημερία

Εαρινή Ισημερία

yin yang padmasan

Φως-Σκοτάδι= ισοπαλία. Όσο το ένα, τόσο και το άλλο. Το yin-yang στην απόλυτη έκφρασή του.

Εαρινή Ισημερία – σταθμός στην πνευματική εργασία

H καθιέρωση της απαρχής του Νέου Έτους με την Εαρινή Ισημερία σε πολλούς αρχαίους πολιτισμούς, που είτε διατηρούν την παράδοση ως έχει και σήμερα – όπως σε συγκεκριμένες περιοχές της Ινδίας αλλά και σε άλλες εθνών της Νοτιοανατολικής Ασίας – είτε έχει μεταμφιεστεί σε κάτι άλλο, ιδιαίτερα σημαντικό, όπως για τους Χριστιανούς η Λαμπρή, ή για τους Εβραίους το Πάσχα, δεν είναι τυχαία, μιας και από αυτή τη μέρα και έπειτα το φως είναι περισσότερο.

Το κλείσιμο του ζωδιακού στους Ιχθύς να υπογραμμίζει την υπέρτατη πράξη της αυτοθυσίας για το καλό όλων των προηγούμενων, δίνει τη σημασία της ημέρας αυτής που πέφτει πάντα στις τελευταίες μέρες του ζωδίου αυτού. Ο νέος κύκλος ζωής ξεκινά με το ζώδιο του Κριού να σηματοδοτεί τη γέννα του νέου, την ανάπτυξη, την προοπτική, την ανάληψη καινούριων δραστηριοτήτων.

Φίδια-προστάτες σε είσοδο Προτεσταντικής εκκλησίας. Nieuwveen, Ολλανδία

Η θυσία του status quo, η διασάλευση των θεμελίων μας, του εγωισμού μας είναι απαραίτητη αν θέλουμε να γεννηθεί κάτι νέο, φρέσκο και ελπιδοφόρο…η κατάκτηση της νέας κατάστασης θα έρθει μόνο αφού καταφέρουμε ν’ αντιληφθούμε την πλάνη (maya) μας μέσα στην οποία ζούμε. Η πάλη του φωτός και του σκότους, των devas και των asuras μπορεί να είναι ανελέητη. H μετατροπή ενός naga σε φίλο-προστάτη προϋποθέτει κάποια απάρνηση μέχρι και αυτο-θυσία.

Όλοι όσοι εργάζονται πνευματικά, αντιλαμβάνονται την σύγκρουση αυτή μέσα τους και τη βιώνουν ως ένα είδος θανάτου, ερήμωσης. Γιατί μέσα από την σύγκρουση δοκιμάζεται η πίστη σε κάθε μυημένο. Είναι η ώρα, που βγαίνουν προς τα έξω, σημεία που κρυβόταν ή καλυπτόταν. Είναι η στιγμή, που ο μυημένος είτε θα δει και θα αναγνωρίσει σημεία αποκρουστικά, που θα τον βοηθήσουν να φτάσει πιο κοντά στην συνειδητοποίηση, στην αναγνώριση του ποιός είναι, είτε θα τα προσπεράσει ως ξένα, μη αναγνωρίσιμα, αρνούμενος ουσιαστικά ότι αυτά τα βδελυρά και μιαρά στοιχεία είναι κομμάτια του.

Το μόνο σίγουρο μήνυμα είναι ότι για να αναστηθούμε, πρέπει πρώτα να σταυρωθούμε. Για να πιούμε την αμβροσία (amrita), πρέπει πρώτα να γευτούμε το δηλητήριο (visha)-πόνο (duhkha). Σε όλες τις παραδόσεις των λαών υπάρχει η Ανάσταση.

Η Άλκηστις δίπλα στον Ηρακλή και στον Κέρβερο που φυλάει τον Κάτω Κόσμο. Τοιχογραφία σε χριστιανική κατακόμβη.

Στους αρχαίους Έλληνες αυτή αντιπροσωπευόταν από την Άλκηστη, η οποία προσφέρθηκε και αυτοθυσιάστηκε για χάρη του αγαπημένου της συζύγου Aδμήτου προς τιμήν της Θεάς Αρτέμιδας (που ο τελευταίος λησμόνησε να την επικαλεστεί στις θυσίες του Υμεναίου). Οι εκδοχές της Ανάστασής της είναι δύο και την παρουσιάζουν να επιστρέφει στον Άνω Κόσμο ακόμα πιο όμορφη από πριν: αυτή του Ηρακλή (φίλου του Αδμήτου) που πολέμησε με τον Θάνατο για να τη σώσει και αυτή της Περσεφόνης που συγκινήθηκε από την αυτοθυσία της Άλκηστης και της ξαναδώρισε τη ζωή.

Όποια παράδοση και αν μάς είναι πιο οικεία, χριστιανική, αρχαιοελληνική, βουδιστική, ινδουϊστική, ζεν ή άλλη και ακόμα περισσότερο αν μελετάμε ή ασκούμαστε σε μια παράδοση, θα βγούμε στο ίδιο σημείο, αυτό του “θανάτου” να προηγείται της κατάκτησης της Απελευθέρωσης, της Σωτηρίας ή της Συνειδητότητας. Δεν είναι επίσης τυχαίο ότι η ημέρα της Ανάστασης των Χριστιανών υπολογίζεται με άξονα την ισημερία, υπογραμμίζοντας την διάβαση στην ύστατη δοκιμασία ακριβώς από αυτή την ημερομηνία.