Νέα συνήθεια, νέα καταγραφή, νέα γονίδια;

Νέα συνήθεια, νέα καταγραφή, νέα γονίδια;

Νέα συνήθεια, νέα καταγραφή, νέα γονίδια;

Αν το να αποκτήσω καινούριες συνήθειες ήταν εύκολο, θα ζούσα στον παραμυθοπλανήτη Γη! Γιατί η νέα συνήθεια αργεί μέχρι να γίνει “ένα” με μας. Όπως καθετί νέο, για να αναγνωριστεί από τον εαυτό μας ως οικείο, θέλει τον χρόνο του. Όχι τόσο βέβαια, αν πρόκειται για μια “κακή” συνήθεια γιατί σ’ αυτήν την περίπτωση οι τριβές, οι αντιστάσεις δεν είναι τόσο ισχυρές από το κοινωνικό σύνολο καθώς η μάζα έχει μια ροπή προς την ευκολία, την αταξία, την καταστροφή.

Ένας καπνιστής π.χ. υποφέρει στο αρχικό στάδιο καπνίσματος, μέχρι που το δηλητήριο να γίνει αποδεκτό από τον οργανισμό του. Σύντομα αυτό το ίδιο το δηλητήριο γίνεται το μέτρο κάθε στιγμής που θυμάται την κατάστασή του: η χαλάρωση ισοδυναμεί με τσιγάρο που μετριέται σε ενικό ή πληθυντικό αριθμό ανάλογα με το πόσο επιτακτική είναι η πρώτη. Αυτή η συνήθεια ορίζει όμως και άλλες πτυχές της ζωής: την απόσταση, “2 τσιγάρα δρόμος”, το κλείσιμο μιας απολαυστικής εμπειρίας (φαγητό, sex). Εν ολίγοις πλέον, πρόκειται για μια συνήθεια που έχει πάρει διαστάσεις “ελλαδοδημίας” με τους καπνίζοντες να ορίζουν καλύτερα την ποιότητα των κοινωνικών ή προσωπικών μας συναλλαγών από τους μη-καπνίζοντες. Και αυτό λόγω συγκριτικού πλεονάσματος των καπνιστών έναντι των μη-καπνιστών, τη σήμερον ημέρα εν Ελλάδι.

Τόσο και άλλο τόσο χρόνο χρειάζεται μια “καλή” νέα συνήθεια για να καταγραφεί και να εδραιωθεί στο σύστημά μας. Γιατί εύκολα ξηλώνουμε αλλά δύσκολα πλέκουμε κάτι. Και αν θέλουμε να μάθουμε να πλέκουμε και μάλιστα οραματιζόμαστε περίτεχνα μοτίβα, θα χρειαστεί χρόνος που μέσα σ’ αυτόν θα δοκιμαστεί η θέλησή μας, θα αποδειχτεί αν έχουμε την υπομονή και την πειθαρχία να ασκούμαστε σε κάτι άγνωστο, επίπονο, κουραστικό ή εκνευριστικό, ακριβώς επειδή η κατάκτησή του “αργεί” και ‘μεις δεν είμαστε μαθημένοι να ασκούμαστε στην υπομονή και στην αναγνώριση της στιγμής.

Η επιμονή που θα επιδείξουμε να μάθουμε μία νέα τέχνη για να φτάσουμε στο σημείο να την ασκούμε σα δεύτερη φύση μας και από κει και ύστερα να αναπνέουμε μέσα από αυτή, σίγουρα θα μάς ανταμείψει αρχικά με την ικανοποίηση του επιτεύγματος, αργότερα με την αναγνώριση ότι χωρίς αυτή την δεξιότητα η ζωή μας είναι σε αταξία, χωρίς σκοπό ή νόημα.

Και τότε θα έχει επιτελεστεί μέσα μας μια αλλαγή, δομική, στα γονίδια μας, στα οστά μας. Και το σημαντικότερο είναι ότι αυτή η αλλαγή δεν αφορά μόνο σ’ εμάς, αλλά & σ’ όλους όσοι έρχονται σε επαφή μαζί μας: στην οικογένειά μας, στους φίλους μας, στους συνεργάτες μας.

Αλλάζω για μένα αλλά αλλάζουν και οι γύρω μου μέσα από εμένα.

Μπορεί το φαινόμενο του 100ου πιθήκου να απαιτεί επαναπροσδιορισμό σε σχέση με την αυτόματη μεταφορά της νέας συνήθειας σε άλλα άτομα του ίδιου είδους χωρίς να έχουν έρθει σε επαφή μεταξύ τους, ωστόσο η συλλογική μνήμη και το ασυνείδητο είναι περιοχές που μελετώνται από ειδικούς της ανθρώπινης συμπεριφοράς και εξέλιξης όσο και από επιστήμονες της κβαντικής φυσικής που αποδεικνύουν ότι υπάρχει συλλογική μνήμη και αυτή επιδρά στην εξέλιξη των ειδών, κάτι που δεν είναι έξω από το δεδομένο της εξέλιξης ολόκληρου του σύμπαντος.

Γεγονός είναι πάντως ότι όσο περισσότεροι οι άλλοι με τους οποίους (επι)κοινωνώ αυτή την αλλαγή, τόσο πιο γρήγορα επιτελείται αυτή η αλλαγή.

Και αν θέλουμε κάτι καλύτερο να δούμε γύρω μας, γενικά ή ειδικά, ας ξεκινήσουμε από εμάς, προσωπικά. Αν μπορούμε να κάνουμε κάτι “καλό” που δεν συνηθίζουμε, ας του δώσουμε μια ευκαιρία και μετά μια δεύτερη και ίσως και μια τρίτη και πάει λέγοντας, ανεξάρτητα από τη συνήθεια του συνόλου, που σαν τσουνάμι μπορεί να καταπιεί μέσα του σε κλάσματα δευτερολέπτου ένα οικοδόμημα που κτίσαμε με ενδελεχή φροντίδα και αγάπη.

Και τότε ίσως δούμε το φαινόμενο του 100ου ανθρώπου να επαληθεύεται μπροστά στα μάτια μας και ένα κύμα ευφορίας μπορεί να μάς πλημμυρίσει, γιατί θα έχουμε καταθέσει και μεις τη συνδρομή μας σε ένα νέο οικοδόμημα, σε μια φυλή που αναγνωρίζει και σέβεται το δικαίωμα στη ζωή σε όλα τα όντα, την ανάγκη για δημιουργία ενώ ακόμα και τον άμαθο διπλανό της τον κοιτά με συμπόνοια γιατί στα μάτια του βλέπει τον εαυτό της έτσι όπως ήταν κάποτε η ίδια.